تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
در یک نگاه
سطح انرژی: ■■■■■
نیاز به ورزش: ■■■■■
بازیگوشی: ■■■■■
میزان محبت: ■■■■■
سازگاری با سگ‌ها: ■■■■■
سازگاری با سایر حیوانات خانگی: ■■■■■
سازگاری با غریبه‌ها: ■■■
سهولت آموزش‌پذیری: ■■■■
توان نگهبانی (هشداردهندگی): ■■
توان محافظت: ■■
نیاز به آراستن: ■■
تحمل سرما: ■■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن:
نر: ۲۰ تا ۲۴ کیلوگرم
ماده: ۱۶ تا ۱۹ کیلوگرم
قد:
نر: ۴۶ تا ۵۳ سانتی‌متر
ماده: ۴۳ تا ۵۱ سانتی‌متر
محبوبیت: نسبتاً کم‌یاب
خانواده: گان‌داگ، رتریور
خاستگاه: نوا اسکوشیا (کانادا)
زمان پیدایش: سدۀ نوزدهم
کارکرد اولیه: فریب دادن اردک (tolling) و بازآوری
کارکرد امروزی: فریب دادن اردک و بازآوری
نام دیگر: لیتل ریور داک داگ (Little River Duck Dog)
تاریخچه
اروپایی‌ها از قرن هفدهم از سگ‌ها برای «تولینگ» اردک‌ها استفاده می‌کردند. واژه toll در انگلیسی میانه به معنی «جذب کردن یا فریب دادن» است. در این روش، سگ در امتداد ساحل بازی و جست‌وخیز می‌کند، چوب‌ها را دنبال می‌کند و گاهی از دید پنهان می‌شود؛ همین رفتار کنجکاوی اردک‌ها را برمی‌انگیزد و آن‌ها را به محدوده نزدیک می‌کند.
سگ تولینگ باید با همان انرژی و هیجان ادامه دهد—دم در حال تکان خوردن، بازآوری پشتِ بازآوری—و در عین حال اردک‌ها را نادیده بگیرد. با رواج سلاح گرم، پس از نزدیک شدن اردک‌ها، شکارچیان شلیک می‌کردند و سپس سگ‌ها برای بازآوری فرستاده می‌شدند.
چنین سگ‌هایی احتمالاً همراه مهاجران اروپایی به قارۀ آمریکا آمدند و از خلیج چساپیک تا مناطق دریایی کانادا برای تولینگ به کار رفتند. نوا اسکوشیا داک تولینگ رتریور در اوایل قرن نوزدهم در شهرستان یارموث، در جنوبی‌ترین نقطه نوا اسکوشیا، شکل گرفت. احتمال دارد از سگ‌های فریب‌دهنده قرمز اروپایی منشأ گرفته و بعدها با سگ‌های تیپ اسپانیل، ستر یا رتریور و حتی کولی‌های مزرعه‌ای آمیخته شده باشد. نظریه‌ای دیگر نیز می‌گوید بخشی از ریشه آن به سگ‌های تولینگ بومیان آمریکا بازمی‌گردد.
این نژاد ابتدا با نام Little River Duck Dog یا Yarmouth Toller شناخته می‌شد و بعدها نام رسمی کنونی را گرفت. در سال ۱۹۱۵ توسط Canadian Kennel Club به رسمیت شناخته شد و همان سال ۱۵ تولر ثبت شدند. نخستین تولرها در دهه ۱۹۶۰ وارد ایالات متحده شدند و در سال ۱۹۸۴ باشگاه نژاد آن در آمریکا شکل گرفت. این باشگاه برای دریافت عنوان قهرمانی، داشتن توانایی پایه در بازآوری و تولینگ را الزامی کرد و همچنان گواهی‌های کاری مختلفی ارائه می‌دهد تا غرایز اصلی نژاد حفظ شود.
در سال ۲۰۰۱ تولرها وارد کلاس Miscellaneous در American Kennel Club شدند و در سال ۲۰۰۳ به‌عنوان عضو رسمی گروه شکاری پذیرفته شدند. از آن زمان نشان داده‌اند که فقط «فریب‌دهنده» یا «بازآورنده» نیستند، بلکه در اطاعت، چابکی، ردگیری و البته همراهی خانوادگی نیز درخشان‌اند.
استاندارد مصور
1. سر کمی گوه‌ای‌شکل
2. چشم‌های بادامی
3. گوش‌های با جایگاه بالا، مثلثی با نوک‌های گرد
4. خط پشت صاف
5. دم در امتداد شیب کپل قرار می‌گیرد، دست‌کم تا مفصل خرگوشی (hock) می‌رسد و دارای پرموهای فراوان است
6. پاهای بیضی، متوسط و پرده‌دار
رنگ: هر طیف قرمز، معمولاً با نشانه‌های سفید روی نوک دم، پاها، سینه یا پیشانی
نقص موجب رد صلاحیت (DQ): بینی پروانه‌ای؛ آندرشات؛ دهان کج؛ اورشات بیش از ۱/۸ اینچ؛ ناخن اضافه در پاهای عقب؛ پوشش قهوه‌ای، وجود نواحی مشکی در پوشش، یا رنگ بوف (پریده، کمرنگ یا نقره‌ای)؛ وجود سفیدی روی شانه‌ها، اطراف گوش‌ها، پشت گردن یا پهلوها.
خلق‌وخو
همان‌طور که از سگی که برای بازی و بازآوری بی‌وقفه پرورش یافته انتظار می‌رود، تولر بسیار پرانرژی و بازیگوش است. برای تولر نمی‌شود فقط یک‌بار توپ پرتاب کرد! هر کاری را با اشتیاق انجام می‌دهد—چه شکار، چه اطاعت، چه چابکی یا حتی یک پیاده‌روی ساده دور محله.
هوشیار است اما بیش‌فعال نیست و می‌تواند با شرایط گوناگون سازگار شود. مهربان و لطیف است، هرچند تولرهای جوان گاهی بیش‌ازحد پرجنب‌وجوش‌اند. با کودکان، سگ‌های دیگر و حیوانات خانگی معمولاً خوب کنار می‌آید. در برخورد نخست ممکن است نسبت به غریبه‌ها کمی محتاط باشد، اما به‌سرعت گرم می‌شود.
یادگیری سریعی دارد و اغلب مشتاق جلب رضایت است، ولی اگر حوصله‌اش سر برود ممکن است کمی لجباز شود. هنگام هیجان‌زدگی بسیار پرصدا می‌شود؛ صدایی زیر و نافذ دارد که طرفداران نژاد آن را خوب می‌شناسند!
نگهداری
تولرها به ورزش فراوان نیاز دارند، به‌ویژه فعالیت‌هایی که شامل بازی و بازآوری باشد. عاشق آب‌اند! همچنین از چالش‌های ذهنی مانند تمرین‌های اطاعت و چابکی بهره می‌برند.
سگ‌های خانواده‌دوستی هستند که تعامل با انسان را گنجی ارزشمند می‌دانند. نظافت آن‌ها شامل برس کشیدن کامل هفتگی است.
سلامت
مشکلات عمده: ندارد
مشکلات خفیف‌تر: دیسپلازی مفصل ران (CHD)، آتروفی پیشرونده شبکیه (PRA)
مواردی که گاه دیده می‌شود: ندارد
آزمایش‌های پیشنهادی: مفصل ران، چشم، آزمایش DNA برای PRA
طول عمر: ۱۱ تا ۱۳ سال
فرم و کارکرد
از آنجا که تولر هنگام شکار به‌اندازه شنا کردن، می‌دود، نسبت به بیشتر رتریورها کوچک‌تر و چابک‌تر است. ساختار فشرده اما نیرومندش به او امکان می‌دهد بی‌وقفه بدود، بپرد و بازآوری کند—با دمی که همیشه در حال تکان خوردن است.
آرواره‌ها آن‌قدر قوی هستند که بتوانند یک اردک را حمل کنند. چون برای کار در آب‌های یخ‌زده پرورش یافته، دارای پوشش دولایه با طول متوسط و خاصیت آب‌گریزی است. پوشش بسیار بلند برای یک سگ کاری مناسب نیست، هرچند پرمو بودن دم باید چشمگیر باشد تا حرکت آن بیشتر به چشم اردک‌های دوردست بیاید.
وجود سفیدی روی پیشانی، سینه، نوک دم یا پاها از ویژگی‌های شاخص نژاد است و احتمالاً به دیده شدن حرکات بازیگوشانه سگ برای اردک‌ها کمک می‌کند.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
