وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
در یک نگاه
سطح انرژی: ■■■■
نیاز به ورزش: ■■■■
بازیگوشی: ■■■
میزان محبت: ■■■■
رفتار با سگ‌های دیگر: ■■■
رفتار با سایر حیوانات خانگی: ■■■■
رفتار با غریبه‌ها: ■■■■■
سهولت آموزش‌پذیری: ■■■
توانایی نگهبانی: ■■■■
توان محافظتی: ■■
نیاز به رسیدگی ظاهری (گرومینگ): ■■■
تحمل سرما: ■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن:
نر: ۲۷ تا ۲۹ کیلوگرم
ماده: ۲۳ تا ۲۵ کیلوگرم
(تیپ‌های میدانی معمولاً حدود ۴.۵ کیلوگرم سبک‌تر هستند)
قد:
نر: حدود ۶۳.۵ سانتی‌متر
ماده: حدود ۶۱ سانتی‌متر
میزان محبوبیت: نسبتاً کم‌یاب
گروه نژادی: ستر، پوینتر
خاستگاه: انگلستان
قدمت: سدۀ چهاردهم میلادی
کاربرد اولیه: نشان‌دادن محل پرندگان (setting) و بازآوری
کاربرد امروزی: پوینتینگ و مسابقات میدانی پوینتینگ
نام دیگر: ندارد
تاریخچه
پیش از اختراع تفنگ ساچمه‌ای، زمانی که پرندگان اغلب با تور شکار می‌شدند، سگ‌ها آموزش می‌دیدند هنگام یافتن شکار در حالت خمیده بایستند. این ستِرها پیشگامان سترهای امروزی بودند.
انگلیش ستر قدیمی‌ترین نژاد شناخته‌شده در این گروه است و احتمالاً به قرن چهاردهم بازمی‌گردد. این نژاد برای یافتن شکار در دشت‌های باز پرورش یافت و پس از مشخص‌کردن محل پرنده، بی‌حرکت می‌ایستاد تا شکار انجام شود.
نیاکان آن احتمالاً شامل پوینتر اسپانیایی، اسپرینگر اسپانیل و واتر اسپانیل بوده‌اند. پرورش هدفمند و خالص این نژاد توسط ادوارد لاورک از حدود سال ۱۸۲۵ آغاز شد و بیش از ۳۵ سال ادامه یافت. سگ‌های او پایه و اساس تقریباً تمام انگلیش سترهای امروزی شدند.
اصطلاح بِلتون نیز توسط لاوراک ابداع شد تا خال‌های ریز و رنگی روی زمینه سفید را توصیف کند؛ این نام از شهر بلتون گرفته شده، جایی که او شکار می‌کرد.
پرورش‌دهنده تأثیرگذار دیگر، پورسل لولین، سگ‌های پایه خود را از لاورک گرفت اما تمرکز پرورش او صرفاً بر توانایی میدانی بود. او سگ‌های لاورک را با انگلیش سترهای نامرتبط تلاقی داد و سگ‌های میدانی برجسته‌ای پرورش داد که بسیاری از آن‌ها به آمریکا وارد شدند.
در نهایت، خطوط نژادی لاورک و لولین از هم جدا شدند:
لاورک‌ها پایه سترهای نمایشی شدند.
لولین‌ها پایه سترهای میدانی شدند.
هر دو تیپ در آمریکا محبوبیت پایداری داشته‌اند.
استاندارد مصور
1. پوزه بلند و تقریباً چهارگوش، با لب‌های کمی آویزان
2. سر بلند و کشیده با استاپ مشخص
3. چشم‌های بزرگ و تقریباً گرد
4. برجستگی پس‌سری (occiput) با وضوح متوسط
5. گوش‌های پایین‌قرارگرفته
6. خط پشت صاف یا کمی شیب‌دار به سمت عقب
7. دم صاف و هم‌سطح با خط پشت، باریک‌شونده به نوک ظریف
رنگ: خال‌های نارنجی، جگری، لیمویی یا مشکی («آبی») روی زمینه سفید؛ همچنین ترکیب مشکی و قهوه‌ای (سه‌رنگ). رنگ‌های جگری و لیمویی امروزه کمتر دیده می‌شوند. توله‌ها سفید به دنیا می‌آیند، مگر آن‌هایی که لکه‌های یکدست دارند.
نقص موجب رد صلاحیت (DQ): ندارد
خلق‌وخو
انگلیش ستر برای پوشش مسافت زیاد هنگام شکار پرورش یافته، بنابراین سگی پرجنب‌وجوش و عاشق دویدن و جست‌وجوست.
اگر به‌اندازه کافی ورزش نکند، ممکن است در خانه بیش‌ازحد پرتحرک باشد؛ اما با فعالیت روزانه کافی، به سگی آرام و مطیع در خانه تبدیل می‌شود. سترهای نمایشی معمولاً آرام‌تر و ملایم‌ترند و برای کودکان و بزرگسالان کم‌تحرک‌تر بسیار مناسب‌اند.
در مجموع، این نژادی خوش‌مشرب، اجتماعی و سازگار است که با کودکان، غریبه‌ها و سایر سگ‌ها به‌خوبی کنار می‌آید.
نگهداری
انگلیش ستر به ورزش روزانه قابل‌توجهی نیاز دارد—حداقل یک ساعت فعالیت جدی در روز.
پوشش بلند آن باید هر دو تا سه روز یک‌بار برس کشیده شود. سفید بودن موها ممکن است در برخی مناطق نگهداری را سخت‌تر کند (تمیز نگه‌داشتنشان کار ساده‌ای نیست!). برای حفظ ظاهر ایده‌آل، کوتاه‌کردن و مرتب‌سازی هر یک یا دو ماه توصیه می‌شود.
سلامت
مشکلات عمده: ناشنوایی، دیسپلازی مفصل ران (CHD)، دیسپلازی آرنج، کم‌کاری تیروئید
مشکلات خفیف‌تر: آتروفی پیشرونده شبکیه (PRA)، استئوکندریت دیسکانس (OCD)
مواردی که گاه دیده می‌شود: صرع
آزمایش‌های پیشنهادی: تست شنوایی، مفصل ران، آرنج، (چشم)، تیروئید
طول عمر: ۱۰ تا ۱۲ سال
فرم و کارکرد
انگلیش ستر سگی شکاری، خوش‌اندام و تنومند است که توانایی دویدن پیوسته با سرعتی مناسب را دارد، بی‌آنکه نشانی از خستگی بروز دهد. یورتمه‌اش روان است و در یک گام مسافتی طولانی را پوشش می‌دهد؛ سر را با وقار بالا نگه می‌دارد و دمش پرنشاط و سرزنده حرکت می‌کند.
پوشش بدن صاف است و پرموهای ظریف روی گوش‌ها، زیر بدن، پشت دست‌وپاها، زیر ران‌ها و دم دیده می‌شود. نقش‌های رنگی آن بسیار شاخص‌اند: خال‌های رنگی ریز و گاه لکه‌هایی مشخص بر زمینه‌ای سفید.
ترکیب ظاهری چشم‌نواز با توانایی واقعی در شکار، انگلیش ستر را به همراهی ایده‌آل برای شکارچیان تبدیل کرده است.
تیپ لاورک: معمولاً جثه‌ای بزرگ‌تر، پرموتر، با پوزه‌ای عمیق‌تر دارند و هنگام پوینت کردن، دم را تقریباً هم‌سطح با خط پشت نگه می‌دارند.
تیپ لولین: اغلب کوچک‌تر و سریع‌ترند، پوشش کوتاه‌تر و لکه‌های رنگی بزرگ‌تری دارند و هنگام پوینت، دم را کاملاً عمودی نگه می‌دارند.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
