وبلاگ دانشنامه سگ‌ها

» راهنمای استفاده از معرفی‌نامه‌های نژاد ارائه‌شده در این وبسایت

این معرفی‌نامه‌ها تنها برای آشنایی با هر نژاد طراحی نشده‌اند، بلکه اطلاعاتی در اختیار شما می‌گذارند تا بتوانید بهترین انتخاب را از میان نژادها داشته باشید. هر معرفی‌نامه به چند بخش تقسیم شده است:

محبوبیت

نژادها بر اساس آمار ثبت رسمی در American Kennel Club (AKC) در زمان نگارش مطلب رتبه‌بندی شده‌اند و در این دسته‌ها قرار می‌گیرند: بسیار محبوب (رتبهٔ ۱ تا ۱۰)، بسیار پرطرفدار (۱۱ تا ۲۵)، محبوب (۲۶ تا ۴۵)، نسبتاً محبوب (۴۶ تا ۷۵)، نسبتاً کم‌طرفدار (۷۶ تا ۱۰۰)، کم‌طرفدار (۱۰۱ تا ۱۳۰)، نادر (۱۳۱ تا ۱۵۰) و بسیار نادر (۱۵۱ به بالا). رتبه‌بندی‌های به‌روز را می‌توان در وب‌سایت AKC یافت.

البته این رتبه‌بندی‌ها میزان محبوبیت برخی نژادهایی را که عمدتاً در نهادهای غیر از AKC ثبت می‌شوند، کمتر از واقع نشان می‌دهد. برای نمونه، کون‌هاوندها، امریکن استافوردشایر تریرها، امریکن اسکیمو داگ‌ها و رت تریرها بیشتر در United Kennel Club (UKC) ثبت می‌شوند؛ گری‌هاوندهای بازنشستهٔ مسابقات در National Greyhound Association؛ و فاکس‌هاوندها و بسیاری از نژادهای شکاری در سازمان‌های میدانی گوناگون. نژادهای محبوب‌تر آسان‌تر یافت می‌شوند، در حالی که نژادهای بسیار نادر ممکن است در معرض خطر انقراض باشند.

خانواده

بسیاری از نژادها در گروه‌هایی قرار می‌گیرند که بر اساس خویشاوندی یا کارکرد مشترک دسته‌بندی شده‌اند.

خاستگاه

کشور یا منطقه‌ای که به‌طور کلی منشأ نژاد دانسته می‌شود.

زمان پیدایش

تاریخ تقریبی‌ای که یک نژاد به‌عنوان نژادی متمایز از سایر نژادها شناخته شد.

کارکرد اولیه

کاربردهای نخستین نژاد در گذشته.

کارکردهای امروزی

کاربردها و رقابت‌های اختصاصی نژاد در زمان حاضر. همهٔ نژادها می‌توانند در نمایش‌های ساختار بدنی (کانفورماسیون)، مسابقات فرمان‌پذیری، چابکی، آزمون‌های ردگیری و نیز به‌عنوان سگ‌های درمان‌یار شرکت کنند؛ اما این موارد تنها زمانی ذکر می‌شود که نژادی در یکی از این زمینه‌ها برجستگی ویژه‌ای داشته باشد.

قد و وزن

مقادیر پیشنهادی بر اساس استانداردهای AKC ذکر شده‌اند. قد به فاصلهٔ زمین تا بالاترین نقطهٔ جلوگاه (برآمدگی میان دو کتف) اندازه‌گیری می‌شود. مواردی که با ستاره (*) مشخص شده‌اند نشان می‌دهد در استاندارد رسمی، عدد مشخصی ذکر نشده و ارقام ارائه‌شده میانگین‌های گزارش‌شده‌اند. توجه داشته باشید که در هر حال، میانگین‌های واقعی درون یک نژاد ممکن است با مقادیر پیشنهادی تفاوت داشته باشد. برخی پرورش‌دهندگان به وزن‌ها یا اندازه‌هایی افتخار می‌کنند که به‌طور محسوسی با استانداردهای AKC تفاوت دارد؛ معمولاً بهتر است از چنین پرورش‌دهندگانی پرهیز شود.

تاریخچه

تاریخچهٔ هر نژاد نشان می‌دهد چه عواملی ویژگی‌های متمایز آن را شکل داده‌اند. دانستن اینکه چه نژادهایی در پدید آمدن یک نژاد جدید نقش داشته‌اند، می‌تواند توضیح دهد چرا آن نژاد خصوصیات رفتاری یا ظاهری خاصی دارد؛ همچنین آگاهی از اینکه پرورش‌دهندگان اولیه بر تقویت چه ویژگی‌هایی تأکید داشته‌اند، روشن می‌کند چرا یک نژاد امروز به این شکل دیده می‌شود و چنین رفتاری دارد.

برای مثال، سگی که برای شکار در فواصل دور پرورش یافته، معمولاً انرژی فراوانی دارد و تمایل دارد در فاصلهٔ زیادی از صاحبش حرکت کند. نژادی که برای بیرون کشیدن جانوران موذی از لانه‌ها توسعه یافته، هر فرصتی برای کندن زمین را غنیمت می‌شمارد. درک تاریخچهٔ یک نژاد به شما کمک می‌کند تشخیص دهید آیا ویژگی‌های ذاتی آن با سبک زندگی‌تان هماهنگ است یا نه.

خلق‌وخو

همان نیروهایی که خصوصیات جسمانی یک نژاد را شکل داده‌اند، رفتار و خلق‌وخوی آن را نیز ساخته‌اند. در بسیاری از موارد، این رفتار سگ بوده که در وهلهٔ نخست سبب شده آن تیپ به‌تدریج به عنوان یک نژاد مستقل شناخته شود.

نگهداری

نیازهای ورزشی که در اینجا پیشنهاد شده‌اند، میانگین‌اند؛ سگ‌ها معمولاً با فعالیت بیشتر وضعیت بهتری دارند، هرچند اغلب کمتر از میزان ایده‌آل فعالیت می‌کنند. توجه داشته باشید که این توصیه‌ها مربوط به سگ‌های بالغ است؛ هرگز توله‌سگ را وادار نکنید بیش از زمانی که اندکی خسته شده ورزش کند. به‌ویژه در نژادهای غول‌پیکر، فشار بیش از حد در سنین پایین می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیر ایجاد کند. سگ‌های مسن نیز به فعالیت بسیار کمتری نیاز دارند.

iiiiii

زندگی در آپارتمان برای سگ‌های بسیار کوچک و نیز سگ‌های بزرگ‌تر با سطح انرژی پایین مناسب است؛ همچنین برای صاحبانی که به برنامهٔ منظم ورزش روزانه پایبندند. برخی افراد سگی می‌خواهند که صرفاً در فضای بیرون زندگی کند. با این حال، هیچ سگی نباید بدون همراهی انسان یا سگ دیگر در فضای بیرون نگه داشته شود. سگ‌ها حیواناتی اجتماعی‌اند؛ زندگی در انزوا برای آن‌ها تجربه‌ای بسیار ناراحت‌کننده و آنقدر نامطلوب است که می‌توان آن را نوعی تنبیه شدید دانست.

مراقبت از پوشش مو نیز نکته‌ای مهم است. بسیاری از صاحبان، نیاز واقعی به رسیدگی به مو را دست‌کم می‌گیرند و در عوض میزان تعهد خود به یک برنامهٔ منظم رسیدگی را بیش‌برآورد می‌کنند. سگ‌هایی که در این کتاب تصویر شده‌اند، نتیجهٔ بالاترین سطح مراقبت از پوشش مو را نشان می‌دهند. میزان مراقبتی که در اینجا توصیه می‌شود، حد متوسطی برای حفظ پوششی سالم و زیبا مطابق تیپ نژاد است؛ دستیابی به پوشش در حد نمایشگاهی، تعهد بیشتری می‌طلبد.

در بسیاری از نژادهای مو زبر، برای حفظ بافت خشن و رنگ عمیق، لازم است موها به‌صورت دستی کنده شوند (هند استریپینگ). کوتاه کردن این نوع پوشش باعث نرم شدن و کمرنگ شدن آن می‌شود. آرایشگران سگ معمولاً زمان یا تجربهٔ کافی برای انجام این کار به‌صورت دستی ندارند. برخی نژادها نیازمند رسیدگی حرفه‌ای هستند و باید در نظر داشت که این کار می‌تواند پرهزینه باشد. با این حال، صاحبان حیوانات خانگی معمولاً می‌توانند ابزار مناسب را تهیه کرده و با آموزش کافی، خودشان از عهدهٔ رسیدگی به سگشان برآیند.

همهٔ سگ‌ها گاه‌به‌گاه به حمام نیاز دارند؛ پوشش‌های بلند معمولاً نسبت به موهای کوتاه به دفعات بیشتری شسته می‌شوند. حمام کردن چربی و آلودگی‌هایی را که می‌توانند موجب گره‌خوردگی مو شوند، برطرف می‌کند. همهٔ سگ‌ها به تمیز کردن دوره‌ای گوش نیاز دارند؛ تنها در نژادهایی که گوش مستعد بیماری است، بر لزوم رسیدگی مکرر تأکید می‌شود. مراقبت از دندان برای همهٔ سگ‌ها ضروری است، هرچند بسیاری از نژادهای کوچک زینتی بیشتر در معرض از دست دادن دندان و بیماری‌های لثه‌اند و توجه بیشتری به بهداشت دهان و دندان نیاز دارند. کوتاه کردن منظم ناخن نیز برای همهٔ سگ‌ها لازم است.

بسیاری از افراد به دنبال سگی هستند که ریزش مو نداشته باشد. واقعیت این است که همهٔ سگ‌ها مو می‌ریزند؛ در برخی، به‌ویژه آن‌هایی که پوشش بسیار فرفری دارند، موهای ریخته‌شده میان سایر موها گیر می‌کند و به زمین نمی‌افتد. به‌طور کلی، پوشش‌های ضخیم دولایه معمولاً به‌صورت دوره‌ای ریزش قابل توجهی دارند؛ در حالی که پوشش‌های کوتاه و تک‌لایه ریزش کم‌جلوه‌تری دارند. هیچ نژادی واقعاً «ضدحساسیت» نیست، زیرا عامل حساسیت در انسان شورهٔ پوستی سگ است، نه خود مو. سگی که تمیز نگه داشته شود، معمولاً برای افراد حساس مشکل کمتری ایجاد می‌کند.

برخی سگ‌ها ذاتاً شلخته‌اند. سگ‌هایی که لب‌های آویزان دارند، پس از نوشیدن آب معمولاً قطره‌قطره آب می‌چکانند و بسیاری از آن‌ها آب دهان نیز سرازیر می‌کنند. سگ‌هایی که پنجه‌های پُرمو دارند، بیشتر خرده‌ریزها و آلودگی‌ها را با خود به داخل خانه می‌آورند.

هرچند به‌طور جداگانه ذکر نشده، هزینهٔ خوراک برای سگ‌های بزرگ‌تر و فعال‌تر، و نیز سگ‌هایی که در هوای سرد در فضای بیرون زندگی می‌کنند، بیشتر است. هزینه‌های پانسیون و خدمات دامپزشکی نیز معمولاً برای سگ‌های بزرگ بالاتر است. صاحبان سگ‌های غول‌پیکر باید هنگام خرید خودرو یا حتی خانه، اندازهٔ سگ خود را در نظر بگیرند. سگ‌های بسیار کوچک نیازمند مراقبت‌های ویژه‌اند تا—به‌ویژه در برخورد با سگ‌های ناآشنا—آسیب نبینند. آموزش فرمان‌پذیری برای همهٔ نژادها ضروری است، اما در مورد سگ‌های بزرگ‌تر یا تهاجمی‌تر اهمیت حیاتی‌تری پیدا می‌کند.

سلامت

برخی مشکلات جسمی در بعضی نژادها بیشتر دیده می‌شود و این موضوع دلایل گوناگونی دارد. در برخی موارد، انتخاب و تقویت یک ویژگی خاص در فرآیند پرورش، ناخواسته به بروز مشکلاتی انجامیده است. برای نمونه، نژادهای پوزه‌کوتاه (براکی‌سفالیک) در هوای گرم برای خنک کردن بدن خود و گاه حتی برای تنفس با دشواری روبه‌رو هستند.

در موارد دیگر، یک نژاد از تعداد محدودی سگ بنیان‌گذار شکل گرفته است. اگر یکی از آن سگ‌ها حامل ژنی برای یک بیماری بوده باشد، آن ژن نامطلوب می‌تواند به دلیل محدود بودن خزانهٔ ژنتیکی در سراسر نژاد گسترش یابد. همچنین در نژادهایی که به‌شدت محبوب شده‌اند، تکثیر بی‌دقت توسط افرادی که از مشکلات سلامت آگاه نیستند، می‌تواند به شیوع بیشتر اختلالات ژنتیکی بینجامد.

باشگاه‌های مادر که بررسی‌های سلامت نژاد را انجام داده‌اند، اطلاعات بیشتری در اختیار دارند؛ بنابراین ممکن است به نظر برسد نژادهای تحت پوشش آن‌ها مشکلات بیشتری دارند، در حالی که این امر ناشی از پژوهش گسترده‌تر است، نه لزوماً شیوع بیشتر بیماری. از این رو، راهنمای سلامت را باید تنها به‌عنوان یک راهنما در نظر گرفت: ذکر شدن یک اختلال به این معنا نیست که هر سگ آن نژاد حتماً به آن دچار خواهد شد، و ذکر نشدن آن نیز تضمین نمی‌کند که نژاد کاملاً عاری از آن مشکل است.

اختلالات در سه دسته رتبه‌بندی شده‌اند: «نگرانی عمده» (شایع و جدی)، «نگرانی جزئی» (یا نادر ولی جدی، یا شایع اما نه جدی) و «گاه‌به‌گاه مشاهده‌شده» (گزارش شده، اما نه در حدی که کسی را از انتخاب آن نژاد منصرف کند). توجه داشته باشید که گاه قرار دادن یک اختلال در دسته‌ای خاص، تصمیمی نزدیک به مرز یا تا حدی قراردادی است. در مواردی که آمار نژادی موجود است، «شایع» به معنای گزارش بیماری در ۱۰ درصد یا بیشتر از جمعیت آن نژاد است. برای تعریف دقیق اصطلاحات پزشکی، به پیوست انتهای کتاب مراجعه کنید.

آزمایش‌های توصیه‌شده به آزمایش‌هایی اشاره دارد که والدین—و در برخی موارد توله‌ها—انجام داده‌اند. آزمایش‌هایی که در پرانتز آمده‌اند، پیشنهادی‌اند اما الزامی نیستند. آزمایش‌هایی که باشگاه‌های مادر برای دریافت تأییدیه از «مرکز اطلاعات سلامت سگ‌ها» (Canine Health Information Center) پیشنهاد کرده‌اند نیز درج شده‌اند. «بنیاد ارتوپدی حیوانات» (Orthopedic Foundation for Animals) نیز فهرستی از سگ‌هایی را نگهداری می‌کند که از نظر چندین مشکل ارثی، سالم ارزیابی شده‌اند.

فرم و کارکرد

ویژگی‌های ظاهری هر نژاد، در بیشتر موارد، ریشه در نیازهای کارکردی آن دارد. در این بخش، ظاهر کلی، تناسبات عمومی، میزان استحکام بدنی، نوع حرکت، پوشش مو و حالت چهرهٔ نژاد توصیف می‌شود و در صورت امکان توضیح داده می‌شود که هر ویژگی چگونه با کارکرد آن نژاد مرتبط است.

توجه داشته باشید که هرگاه نسبت‌های کلی ذکر می‌شود، مگر آنکه خلافش تصریح شده باشد، منظور نسبت ارتفاع در ناحیهٔ جلوگاه (بالاترین نقطهٔ میان دو کتف) به فاصلهٔ نوک استخوان جناغ سینه تا برجستگی انتهای کپل است.

استاندارد مصور

استاندارد رسمی هر نژاد در American Kennel Club (AKC) مفصل و بسیار دقیق است. نسخه‌های مصورِ استاندارد، برخی از جزئیاتی را که هر نژاد را از دیگر نژادها متمایز می‌کند برجسته می‌سازند. با این حال، این موارد فهرست کاملی از همهٔ ویژگی‌ها نیست و به خواننده توصیه می‌شود پیش از ارزیابی یک سگ، متن کامل استاندارد آن نژاد را مطالعه کند.

در این بخش، رنگ‌های پذیرفته‌شده و نیز موارد «رد صلاحیت» (DQ) اختصاصی هر نژاد ذکر شده است. این موارد رد صلاحیت—مگر آنکه مربوط به خلق‌وخو یا سلامت باشند—هیچ تأثیری بر توانایی سگ برای زندگی به‌عنوان حیوان خانگی ندارند، اما نشان می‌دهند که سگ برای شرکت در نمایش‌های ساختار بدنی (کانفورماسیون) یا معمولاً برای تولیدمثل، واجد کیفیت لازم نیست. پایین نیامدن طبیعی یک یا هر دو بیضه به داخل کیسهٔ بیضه، در تمام نژادها جزو موارد رد صلاحیت است. سگی که دارای مورد رد صلاحیت باشد، همچنان می‌تواند در همهٔ رشته‌ها به‌جز کانفورماسیون شرکت کند.

توجه داشته باشید که در بسیاری از نژادها، به‌طور سنتی دم کوتاه می‌شود (داکینگ) و/یا گوش‌ها جراحی و فرم‌دهی می‌شوند (کراپینگ). کوتاه کردن دم معمولاً در چند روز نخست زندگی انجام می‌شود؛ بنابراین خریداران توله‌سگ معمولاً اگر مایل به انجام این کار نباشند، فرصت انتخاب چندانی ندارند. اگر این عمل در همان زمان انجام نشود، دیگر نباید در سنین بالاتر صورت گیرد. جراحی فرم‌دهی گوش معمولاً در چندماهگی انجام می‌شود و بسیاری از صاحبان حیوانات خانگی ترجیح می‌دهند گوش‌های تولهٔ خود را جراحی نکنند.

اصطلاحات رایج زیر ممکن است در مطالب بعدی به کار روند:

اصطلاحات مربوط به پوشش مو

پوشش طنابی (Corded Coat): موهایی که در هم تنیده شده و به صورت رشته‌های باریک و بلندِ شبیه طناب درمی‌آیند.

پَر (Feather): موهای بلند روی گوش‌ها، پشت پاها و زیر دم.

یال یا گردن‌پوش (Ruff): رشد انبوه مو در ناحیهٔ گردن.

پوشش ایستاده (Stand-off coat): پوششی که به جای خوابیدن روی بدن، از آن فاصله گرفته و بیرون می‌ایستد (برای مثال در Norwegian Elkhound).

استریپینگ (Stripping): برداشتن زیرکرک و موهای مردهٔ سطحی بدون از بین بردن بافت زبر پوشش؛ کندن دستی مو.

اصطلاحات مربوط به رنگ

برندل (Brindle): نوارهای عمودی نامنظم از موهای تیره بر زمینه‌ای روشن‌تر.

مرل (Merle): لکه‌های تیره روی زمینه‌ای روشن‌تر از همان طیف رنگی؛ که دَپِل نیز نامیده می‌شود.

پارتی‌کالر (Parti-color): خال‌دار یا لکه‌دار.

پایبالد (Piebald): لکه‌های سیاه بر زمینهٔ سفید.

سیبل (Sable): موهایی با نوک سیاه.

تیکینگ (Ticking): خال‌های ریز رنگی بر زمینهٔ سفید.

گندمی (Wheaten): رنگ زردِ کم‌رنگ.

اصطلاحات مربوط به سر

سر سیبی‌شکل (Apple head): جمجمه‌ای بسیار گنبدی.

براکی‌سفالیک (Brachycephalic): سر پهن با پوزهٔ کوتاه.

فلوز (Flews): لب‌های بالایی، به‌ویژه زمانی که آویزان باشند.

هاو (Haw): نمایان بودن پلک سوم (غشای نیکتیتان)، به‌ویژه اگر فاقد رنگ‌دانه باشد.

پشت کله (Occiput): برجسته‌ترین نقطهٔ پشت جمجمه، بالای محل اتصال گردن به سر.

استاپ (Stop): ناحیهٔ گذار از جمجمه به پوزه که معمولاً با فرورفتگی مشخصی همراه است.

اصطلاحات مربوط به دندان‌ها

تراز (Level bite): زمانی که دندان‌های پیشین بالا و پایین دقیقاً روی هم قرار می‌گیرند.

اورشات (Overshot bite): پیشین‌های بالا جلوتر از پیشین‌های پایین قرار می‌گیرند و میان آن‌ها فاصله ایجاد می‌شود.

قیچی‌ای (Scissors bite): پیشین‌های بالا اندکی روی پیشین‌های پایین را می‌پوشانند، به‌گونه‌ای که سطح پشتی دندان‌های بالایی با سطح بیرونی دندان‌های پایینی تماس دارد.

آندرشات (Undershot bite): پیشین‌های پایین جلوتر از پیشین‌های بالا قرار می‌گیرند.

اصطلاحات مربوط به گوش

گوش دکمه‌ای (Button ears): گوش نیمه‌افراشته که بخش بالایی آن به جلو تا می‌شود.

گوش خفاشی (Bat ears): گوش‌های بزرگ و کاملاً ایستاده.

گوش آویزان (Drop ears): گوش‌های بلند و افتاده.

گوش رُزی (Rose ears): گوش‌های کوچک که در حالت عادی به عقب تا می‌شوند.

گوش افراشته (Prick ears): گوش‌هایی که کاملاً راست و عمودی ایستاده‌اند.

اصطلاحات مربوط به بدن

سینه یا جناغ (Brisket): ناحیهٔ سینه یا استخوان جناغ.

کوبی (Cobby): بدنی فشرده و جمع‌وجور.

کمر (Loin): ناحیهٔ میان قفسهٔ سینه و کپل.

خط پشت (Topline): خطی که از جلوگاه، پشت، کمر و کپل تشکیل می‌شود.

تاک‌آپ (Tuck-up): جمع‌شدگی ناحیهٔ زیر کمر در سگ‌های با دور کمر کوچک.

اصطلاحات مربوط به پا

پا گربه‌ای (Cat foot): پنجه‌ای کوتاه و گرد.

سُم‌وار (Dew claws): انگشتان اضافی در سمت داخلی پاهای جلو و گاه عقب.

پا خرگوشی (Hare foot): پنجه‌ای بلند و باریک.

اصطلاحات مربوط به دم

دم کوتاه طبیعی یا باب‌تیل (Bob tail): دمی بسیار کوتاه و تقریباً کنده‌مانند.

دم گِی (Gay tail): دمی که بالاتر از سطح پشت حمل می‌شود.

دم شمشیری (Saber tail): دمی کمی خمیده که پایین نگه داشته می‌شود.

دم پیچ‌خورده (Screw tail): دمی کوتاه و پیچ‌خورده.

اصطلاحات مربوط به حرکت

رانش (Drive): نیروی قوی رانش از اندام‌های عقبی.

حرکت هاکنی (Hackney): حرکت جلویی با بالا آوردن زیاد دست‌ها.

ریچ (Reach): طول گام رو به جلو.

بخش در یک نگاه

در این بخش، هر ویژگی در بازه‌ای از «کم» (نمایش داده‌شده با یک مربع) تا «زیاد» (پنج مربع) رتبه‌بندی شده است. بیشتر نژادها در هر ویژگی دامنه‌ای از تغییرپذیری دارند؛ بنابراین هر رتبه را باید تقریبی در نظر گرفت. همان‌طور که در انسان‌ها تفاوت‌های فردی وجود دارد، در میان سگ‌ها نیز ممکن است یک فرد به‌طور چشمگیری با میانگین نژاد خود تفاوت داشته باشد.

اطلاعات این بخش مربوط به سگ‌های بالغ است.

سطح انرژی: توجه داشته باشید که چیزی به نام «توله‌سگ کم‌انرژی» (و حتی نوجوان کم‌انرژی) وجود ندارد. اگر از همان ابتدا به دنبال سگی با انرژی پایین هستید، بهتر است یک سگ بالغ را در نظر بگیرید.

نیاز به ورزش: نیاز به ورزش حاصل ترکیبی از سطح انرژی، اندازه و توان ورزشی سگ است. حتی سگی با نیاز پایین نیز به فعالیت روزانه احتیاج دارد.

بازیگوشی: بازیگوشی با سطح انرژی مرتبط است، اما بیشتر به این موضوع می‌پردازد که آن انرژی تا چه اندازه صرف تعامل با انسان می‌شود. بیشتر افراد سگی بازیگوش می‌خواهند؛ با این حال، صدای مداوم افتادن توپ تنیس روی پای شما ممکن است برای افراد پرمشغله دشوار باشد.

میزان ابراز محبت: برخی سگ‌ها با وجود دلبستگی عمیق به صاحبانشان، در ابراز احساسات چندان نمایشی نیستند. رتبهٔ پایین‌تر در این بخش به معنای بی‌نیازی از محبت نیست؛ بلکه فقط نشان می‌دهد آن سگ ممکن است در ابراز عواطفش درون‌گراتر باشد.

سازگاری با سایر سگ‌ها: تقریباً هر سگی می‌تواند نسبت به سگ‌های ناآشنا رفتار تهاجمی نشان دهد؛ در نژادهایی که به این ویژگی اشاره شده، این احتمال اندکی بیشتر است. همچنین در بسیاری از نژادها ممکن است میان سگ‌های یک خانه—به‌ویژه سگ‌های هم‌جنس—درگیری رخ دهد. نژادهایی که در این بخش رتبهٔ بالاتری دارند، معمولاً کمتر وارد نزاع می‌شوند، اما کاملاً مصون نیستند.

سازگاری با سایر حیوانات خانگی: همهٔ سگ‌ها می‌توانند گربه را دنبال کنند و اگر از کودکی در کنار گربه بزرگ شوند، می‌توانند یاد بگیرند مسالمت‌آمیز زندگی کنند. با این حال، برخی نژادها برای تعقیب و کشتن پستانداران کوچک پرورش یافته‌اند و احتمال بیشتری دارد حیوانات بیرون از خانه—از جمله گربه‌ها—را دنبال کنند.

سازگاری با غریبه‌ها: برخی نژادها انگار هرگز با «غریبه» روبه‌رو نشده‌اند و با همه دوستانه رفتار می‌کنند. برخی دیگر ذاتاً محتاط، خجالتی یا بدگمان‌اند.

سهولت آموزش‌پذیری: آسانی آموزش الزاماً معادل هوش نیست. برخی سگ‌ها هوش بالا را با انرژی زیاد و میل به جلب رضایت صاحب ترکیب می‌کنند و در نتیجه سریع یاد می‌گیرند. با این حال، اگر آموزش نبینند، زندگی با آن‌ها می‌تواند دشوار شود، زیرا به تحریک ذهنی نیاز دارند و در صورت بی‌حوصلگی ممکن است دچار مشکل رفتاری شوند.

توان نگهبانی: سگی که هوشیار باشد، حضور فرد ناآشنا را تشخیص دهد و با پارس واکنش نشان دهد، در این بخش رتبهٔ بالایی می‌گیرد—صرف‌نظر از اندازه یا میزان قدرت دفاعی‌اش. توجه داشته باشید که رتبهٔ بسیار بالا گاه نشان‌دهندهٔ نژادی است که تمایل زیادی به پارس کردن دارد.

توان محافظت: توان محافظت ترکیبی است از تمایل سگ به رفتار حمایتی—از جمله جسارت و بی‌باکی—و توانایی جسمانی او برای عملی کردن این تمایل.

نیاز به آراستن و رسیدگی: این رتبه بر اساس نوع پوشش مو و همچنین اندازهٔ سگ تعیین می‌شود. یک سگ کوچک با پوشش بسیار پُرپشت ممکن است رتبهٔ پایین‌تری (یعنی نیاز بیشتر به رسیدگی) نسبت به یک سگ بزرگ با همان حجم مو داشته باشد.

تحمل سرما: سگ‌های کوچک و سگ‌های کم‌مو معمولاً نسبت به سگ‌های بزرگ، درشت‌اندام یا دارای پوشش دولایهٔ ضخیم، تحمل کمتری در برابر سرما دارند.

تحمل گرما: به‌طور کلی، سگ‌ها تحمل بالایی در برابر گرما ندارند. هرچه پوزه کوتاه‌تر، بدن حجیم‌تر و پوشش ضخیم‌تر باشد، تحمل گرمای سگ کمتر خواهد بود.

نکتهٔ مهم

این رتبه‌بندی‌ها بر این فرض استوار است که سگ از یک پرورش‌دهندهٔ معتبر و واجد صلاحیت تهیه شده باشد. پرورش‌دهندگان حرفه‌ای و مسئول، دربارهٔ خلق‌وخو و مشکلات سلامت نژاد خود با شما صریح گفت‌وگو می‌کنند، سگ‌های مولدشان را در نوعی رقابت یا آزمون کاری محک زده‌اند و آن‌ها را از نظر بیماری‌های شایعِ نژاد غربالگری کرده‌اند. آن‌ها تصاویر متعددی از نیاکان احتمالی توله‌سگ شما در اختیار دارند، توله‌ها را با تماس انسانی کافی و مراقبت بهداشتی مناسب پرورش می‌دهند و در تمام طول عمر سگ، پاسخ‌گو و حامی شما باقی می‌مانند.

۰ نظر / ۱۷ بازدید