تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
معرفی اجمالی
سطح انرژی: ■■■
نیاز به ورزش: ■■■
بازیگوشی: ■■■■
میزان محبت: ■■■■■
سازگاری با سگ‌ها: ■■■■■
سازگاری با سایر حیوانات خانگی: ■■■■■
برخورد با غریبه‌ها: ■■■■
آموزش‌پذیری: ■■■■
توانایی نگهبانی: ■■■■
توان حفاظتی: ■
نیاز به آراستن: ■■■■
تحمل سرما: ■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن: ۱۱ تا ۱۳ کیلوگرم
قد:
نر ۳۷ تا ۳۹ سانتی‌متر
ماده ۳۴ تا ۳۷ سانتی‌متر
محبوبیت: محبوب
گروه: سگ‌های شکاری (گانداگ)، اسپانیل
خاستگاه: ایالات متحده آمریکا
زمان پیدایش: قرن نوزدهم
کارکرد اولیه: بیرون راندن و بازیابی پرندگان شکار
کارکرد امروزی: مسابقات میدانی اسپانیل
نام دیگر: آمریکن کاکر اسپانیل
تاریخچه
نسخه آمریکایی کاکر اسپانیل از کاکر اسپانیل انگلیسی منشأ گرفته است. در اواخر قرن نوزدهم، بسیاری از کاکرهای انگلیسی به آمریکا آورده شدند، اما شکارچیان آمریکایی سگی کمی کوچک‌تر را برای شکار بلدرچین و دیگر پرندگان کوچک ترجیح می‌دادند. کاکر آمریکایی نسبت به نیای انگلیسی خود کوچک‌تر است، سری گردتر، پوزه‌ای کوتاه‌تر و پوششی پرپشت‌تر دارد.
چگونگی شکل‌گیری دقیق این نسخه کوچک‌تر کاملاً روشن نیست؛ برخی سگ «اوبو دوم» (متولد سال ۱۸۸۰) را نخستین کاکر آمریکایی واقعی می‌دانند، در حالی که شواهد دیگر به تلاقی کاکر انگلیسی با اسپانیل‌های عروسکی کوچک‌تر (که آن‌ها نیز از همان تبار اصلی بودند) اشاره دارد. در ابتدا، کاکرهای انگلیسی و آمریکایی گونه‌هایی از یک نژاد محسوب می‌شدند، اما در سال ۱۹۳۵ به‌طور رسمی توسط AKC از هم جدا شدند.
اگرچه کاکرها پیش از آن نیز محبوب بودند، پس از این جدایی، کاکر آمریکایی با جهشی چشمگیر در محبوبیت روبه‌رو شد و برای سال‌ها یکی از محبوب‌ترین نژادها در آمریکا باقی ماند—حتی مدتی عنوان محبوب‌ترین نژاد را در اختیار داشت. محبوبیت فراوان آن باعث شد به سه واریته رنگی تقسیم شود: مشکی، چندرنگ و ASCOB که مخفف «هر رنگ یکدست به‌جز مشکی» است.
در سال‌های اخیر محبوبیت این نژاد در انگلستان نیز افزایش یافته است؛ به‌طوری که در سال ۱۹۶۸ توسط English Kennel Club به رسمیت شناخته شد و از آن زمان به‌تدریج طرفداران بیشتری یافته است.
استاندارد مصور
۱. حالت چهرۀ هوشیار، ملایم و دلنشین
۲. جمجمه گرد با استاپ مشخص
۳. گوش‌های بلند، پایین‌قرارگرفته و لوبیایی‌شکل
۴. خط پشت کمی به سمت عقب شیب دارد
۵. دم کوتاه‌شده، هم‌راستا یا کمی بالاتر از خط پشت حمل می‌شود
۶. پنجه‌های گرد
رنگ:
· مشکی: تماماً مشکی یا مشکی و حنایی (سیاه و قهوه‌ای مایل به قرمز).
· گونۀ ASCOB: هر رنگِ یک‌دستِ دیگری به‌جز مشکی، مانند کرم، قرمز، قهوه‌ای و قهوه‌ای با لکه‌های حنایی.
· گونۀ چندرنگ: هر یک از رنگ‌های مجازِ یکدست که با زمینۀ سفید ترکیب شده باشند؛ همچنین شامل رنگ‌های قرمزمایل به قهوه ای نیز می‌شود.
نقص منجر به حذف (DQ):
· نر بالای ۳۹ سانتی‌متر؛ ماده بالای ۳۷ سانتی‌متر
· رنگ‌هایی غیر از موارد ذکرشده
· لکه سفید (به‌جز روی سینه و گلو) در گونۀ مشکی یا ASCOB
· در سگ‌های دو‌رنگِ دارای نقاط قهوه‌ای: بیش از ۹۰٪ غالب بودن یک رنگ
· نبود نقاط قهوه‌ای در محل‌های طبیعی یا وجود بیش از ۱۰٪ این نقاط
خلق‌وخو
این نژاد به «کاکر شاد» معروف است و واقعاً هم همین‌طور است. بازیگوش، خوش‌برخورد، مهربان، حساس و مشتاق جلب رضایت خانواده است. معمولاً غریزۀ شکار را چندان حفظ نکرده، اما کنجکاو است و از گردش در طبیعت لذت می‌برد. چه در شهر چه در روستا، سازگار است و با پیاده‌روی روزانه با قلاده نیاز حرکتی‌اش تأمین می‌شود. برخی زیاد پارس می‌کنند و برخی ممکن است بیش‌ازحد مطیع باشند.
نگهداری
اگرچه عاشق بازی است، اما یک پیاده‌روی طولانی روزانه کافی است. پوشش این نژاد نسبت به بیشتر نژادها رسیدگی بیشتری می‌طلبد، هرچند سگ‌های خانگی را می‌توان کوتاه اصلاح کرد. برای حفظ ظاهر مناسب، شانه‌زدن و برس‌کشیدن دو تا سه بار در هفته لازم است، به‌علاوۀ اصلاح حرفه‌ای ماهانه. بهداشت گوش و چشم بسیار مهم است. موهای زیاد کف پا می‌تواند آلودگی جمع کند. همچنین استعداد اضافه‌وزن دارد.
سلامت
مشکلات عمده: آب‌مروارید، گلوکوم، آتروفی پیشرونده شبکیه (PRA)
مشکلات جزئی: دیسپلازی مفصل ران، اکتروپیون، دررفتگی کشکک، آنتروپیون، آلرژی، سبوره، اوتیت خارجی، بیماری کبد، نارسایی احتقانی قلب، کمبود فسفوفروکتوکیناز، سنگ‌های ادراری، چشم گیلاسی، کاردیومیوپاتی، کم‌کاری تیروئید
گاه‌به‌گاه دیده می‌شود: پیچ‌خوردگی معده، دیسپلازی آرنج، صرع
آزمایش‌های پیشنهادی: چشم، (زانو)، مفصل ران، (تیروئید)، تست DNA برای کمبود فسفوفروکتوکیناز
طول عمر: ۱۲–۱۵ سال
فرم و عملکرد
کوچک‌ترین عضو گروه سگ‌های شکاری است؛ جمع‌وجور و محکم. گام‌هایش بلند، نیرومند و روان است. پوشش آن ابریشمی، صاف یا کمی موج‌دار و نه بیش‌ازحد بلند است (موی خیلی بلند می‌تواند در کار میدانی مزاحم شود). سر و حالت چهره از ویژگی‌های شاخص نژاد است—ملایم و دوست‌داشتنی. اگرچه امروزه کمتر برای شکار استفاده می‌شود، اما همچنان باید متعادل و ورزیده باشد. با این حال، بسیاری از کاکرهای امروزی پوشش بیش‌ازحد بلندی دارند و برای کار میدانی مناسب نیستند.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
