ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
معرفی اجمالی
سطح انرژی: ■
نیاز به فعالیت: ■■■
بازیگوشی: ■
میزان محبت: ■■■
سازگاری با سگ‌ها: ■■■
سازگاری با سایر حیوانات خانگی: ■■■
رفتار با غریبه‌ها: ■■■
سهولت آموزش‌پذیری: ■■
توانایی نگهبانی: ■■■
توانایی محافظت: ■■
نیازهای آراستگی: ■■■
تحمل سرما: ■■■■
تحمل گرما: ■
وزن
نر: حداقل ۵۴ کیلوگرم
ماده: حداقل ۴۸ کیلوگرم
قد
نر: حداقل ۸۱ سانتی‌متر
ماده: حداقل ۷۶ سانتی‌متر
میزان محبوبیت: نسبتاً محبوب
خانواده: تازی‌های شکاری بینایی (Sighthound)
منطقهٔ پیدایش: ایرلند
قدمت: دوران باستان
کاربرد اولیه: شکار و تعقیب گرگ
کاربرد امروزی: کورس تعقیب مصنوعی (Lure coursing)
نام‌های دیگر: ندارد
تاریخچه
گفته می‌شود سگ‌هایی بسیار بزرگ‌جثه حدود سال ۱۵۰۰ پیش از میلاد از یونان به ایرلند آورده شدند. این سگ‌ها در ایرلند حتی بزرگ‌تر و قدرتمندتر شدند و بعدها به‌عنوان هدیه به رومیان تقدیم می‌شدند. نخستین اشارهٔ قطعی به تازی ایرلندی در سال ۳۹۱ میلادی در روم ثبت شده است.
این نژاد به دلیل قامت عظیم و توانایی بالا در نبرد با حیوانات وحشی در میدان‌های ورزشی روم باستان شهرت یافت. در ایرلند نیز جایگاهی افسانه‌ای پیدا کرد و در روایت‌ها از شجاعتش در شکار و نبرد یاد شده است. در گذشته تمام تازی‌های بزرگ با نام “کو (Cu)” شناخته می‌شدند که بار معنایی «شجاعت» داشت. نام ایرلندی این نژاد “کو فویل (Cu Faoil)” است.
تازی ایرلندی مورد علاقهٔ سالاران و فرمانروایان ایرلندی بود و شهرتش را به‌عنوان شکارچی بی‌رقیب گرگ و گوزن بزرگ ایرلندی به دست آورد. نقاشی‌های قرن هفدهم نشان می‌دهند که ظاهر آن‌ها بسیار به نمونه‌های امروزی شباهت دارد. این سگ‌ها معمولاً (گاه تا هفت عدد) به‌عنوان هدیه به اشراف و خاندان‌های خارجی تقدیم می‌شدند. همین سنت، همراه با انقراض گرگ‌های ایرلندی در قرن هجدهم موجب کاهش چشمگیر جمعیت این نژاد شد.
در قرن نوزدهم، تعداد این سگ‌ها در ایرلند به مرز نابودی رسیده بود و قحطی سال ۱۸۴۵ تقریباً آخرین بازماندگان را از بین برد. در سال ۱۸۶۹ کاپیتان جی. اِی. گراهام تصمیم گرفت این نژاد را احیا کند. او باقیماندهٔ تازی‌های ایرلندی—به‌ویژه سگی به نام بران (Bran) که تصور می‌شد آخرین نمونهٔ اصیل در ایرلند باشد—را با نژادهایی چون سگ تازی اسکاتلندی (Scottish Deerhound)، گریت دِین (Great Dane)، بورزوی و حتی سگ گرگی تبتی (Tibetan Wolfdog) تلاقی داد.
در دههٔ ۱۸۷۰ که این نژاد احیاشده برای نخستین‌بار در نمایشگاه سگ‌ها دیده شد، تحسین و شگفتی فراوانی برانگیخت؛ حسی که هنوز هم برای کسانی که آن را برای اولین بار می‌بینند تکرار می‌شود. ظاهر باشکوه این سگ تحسین بسیاری را جلب می‌کند، اما نگهداری از چنین حیوان غول‌پیکری کار ساده‌ای نیست و همین باعث می‌شود محبوبیت آن محدود باقی بماند.
استاندارد مصور
۱. سر و پوزهٔ بلند
۲. گوش‌های کوچک و افتاده
۳. پشت نسبتاً بلند با کمر قوس‌دار
۴. سینهٔ بسیار عمیق
۵. شکم کاملاً جمع‌شده
۶. دم بلند، کمی خمیده
۷. پنجه‌های بزرگ و گرد
رنگ: خاکستری، راه‌راه (خاکستری و سیاه)، قرمز، سیاه، سفید، یا بور.
موارد موجب رد صلاحیت (DQ): ندارد.
خلق‌وخو
این نژاد با لقب «غول مهربان» شناخته می‌شود که توصیف مناسبی برای طبیعت آرام و برخورداری از روحیۀ آسان‌گیر اوست. در خانه آرام، حساس، صبور، بی‌دغدغه و شیرین است. علی‌رغم جثهٔ بسیار بزرگش، با کودکان، حیوانات خانگی و سایر سگ‌ها به‌خوبی کنار می‌آید. با غریبه‌ها دوستانه رفتار می‌کند و در صورت لزوم شجاع است.
نگهداری
تازی ایرلندی از پیاده‌روی طولانی لذت می‌برد و نیاز به فضایی برای کشش عضلاتش دارد، بنابراین به فعالیت روزانه احتیاج دارد. در خانه، به فضای کافی برای دراز کشیدن روی سطحی نرم نیاز دارد و نباید مجبور به زندگی در مکان‌های تنگ و محدود باشد. اگر زیاد روی سطوح سخت بخوابد، ممکن است پینه‌هایی در بدنش ایجاد شود.
پوشش بدن آن یک تا دو بار در هفته نیاز به برس‌کشی یا شانه زدن دارد، به‌علاوه، گاهی نیاز به کوتاه کردن جزئی با قیچی برای مرتب کردن موهای زائد وجود دارد. موهای مرده باید دو بار در سال از بدن جدا شوند.
سلامت
نگرانی‌های عمده: پیچ‌خوردگی معده (gastric torsion)، دیسپلازی آرنج (elbow dysplasia)، استئوسارکوما (osteosarcoma - نوعی سرطان استخوان).
نگرانی‌های جزئی: کاردیومیوپاتی (بیماری عضله قلب)، OCD (استئوکندریت جداشونده)، استئوسارکوما، CHD (دیسپلازی مفصل ران).
مواردی که گاهی مشاهده می‌شود: vWD (بیماری فون ویلبراند)، PRA (آتروفی پیشرونده شبکیه)، مگا ازوفاژ (بزرگ شدن مری).
آزمایش‌های پیشنهادی: مفصل ران (hip)، قلب (cardiac)، چشم (eye)، آرنج (elbow).
طول عمر: ۵ تا ۷ سال.
نکته: نسبت به بیهوشی باربیتوراتی حساس است؛ مستعد آسیب‌دیدگی نوک دم.
فرم و کارکرد
بلندقدترین تازی‌هاست و به گری‌هاوندی با پوشش زبر شباهت دارد، اما با ساختاری نیرومندتر. جثه بزرگ در این نژاد بسیار ارزشمند شمرده می‌شود. این ترکیب سرعت، قدرت و اندازه به او امکان می‌دهد شکار بزرگ را تعقیب کرده و از پا درآورد.
با وجود جثۀ عظیم، باید اندامی متناسب و ظریف داشته باشد، حرکتش روان و فعال باشد و سر را با وقار بالا نگه دارد. پوشش زبر بدن، که در برابر سرما، رطوبت و حتی دندان‌های حریفان محافظت ایجاد می‌کند، به‌ویژه در بالای چشم‌ها و زیر فک بلند و زبرتر است.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
