ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
معرفی اجمالی
سطح انرژی: ■■
نیاز به ورزش: ■■■
میزان بازیگوشی: ■■■
میزان محبت‌ورزی: ■■■■■
دوستی با سگ‌های دیگر: ■■■
دوستی با سایر حیوانات خانگی: ■■■
رفتار با غریبه‌ها: ■■■■■
سهولت آموزش‌پذیری: ■■
توانایی نگهبانی: ■■■■
توانایی محافظت: ■
نیاز به آراستن پوشش: ■■■
تحمل سرما: ■■■■
تحمل گرما: ■■
وزن:
نر: ۵۲ کیلوگرم
ماده: ۳۶ کیلوگرم
قد:
نر: ۶۸ سانتی‌متر
ماده: ۶۱ سانتی‌متر
محبوبیت: بسیار نادر
خانواده: تازی بویایی (Scenthound)
خاستگاه: انگلستان
زمان پیدایش: دوران باستان
کاربری اولیه: شکار سمور آبی
کاربری امروزی: همدم
نام دیگر: ندارد
تاریخچه
اُترهاوند یکی از غیرمعمول‌ترین اعضای گروه سگ‌های تازی است؛ تازی بویایی مقاوم و ژولیده‌ای با منشأیی نامشخص. احتمال دارد این نژاد در فرانسه شکل گرفته باشد و شباهت زیادی به یک تازی قدیمی به نام وندین فرانسوی داشته باشد.
از دیگر نژادهایی که ممکن است در شکل‌گیری آن نقش داشته باشند می‌توان به هریر ولزی، ساترن هاوند (نژادی شبیه تازی روباه‌گیر)، بلادهاوند یا نوعی اسپانیل آبی اشاره کرد. هر ترکیب ژنتیکی که داشته باشد، اُترهاوند جایگاهی منحصربه‌فرد به‌عنوان شکارچی سمور آبی در انگلستان پیدا کرد و بیش از هر کشور دیگری با آن سرزمین پیوند خورده است.
پادشاه جان در سال ۱۲۱۲ نخستین دسته‌های ثبت‌شدۀ اُترهاوند را نگهداری می‌کرد. این نژاد برای یافتن سمورهایی که ذخایر ماهی رودخانه‌های محلی را کاهش می‌دادند به کار می‌رفت. سگ‌ها سمور را تا لانه‌اش دنبال می‌کردند و با زوزه حضور سمور در آن محل را اعلام می‌کردند. سپس شکارچیان اُترهاوندها را کنار می‌کشیدند و تریرهای کوچک را برای کشتن سمور به داخل لانه می‌فرستادند.
شکار سمور هرگز از محبوب‌ترین ورزش‌ها نبود؛ فاقد تشریفات رسمی شکار روباه بود و در شرایطی مرطوب و ناخوشایند انجام می‌شد. بااین‌حال، این ورزش در نیمه دوم قرن نوزدهم به اوج محبوبیت رسید؛ زمانی که بیش از بیست دسته در بریتانیا فعال بودند، اما پس از جنگ جهانی دوم عملاً از میان رفت.
نخستین اُترهاوند در آغاز قرن بیستم به آمریکا وارد شد و اندکی بعد توسط AKC به رسمیت شناخته شد. علاقه‌مندان این نژاد همواره تأکید داشته‌اند که ویژگی‌های عملکردی آن حفظ شود و از اغراق در آراستن پوشش یا پرورش صرفاً برای موفقیت در نمایشگاه‌ها پرهیز گردد.
هرچند این رویکرد موجب حفظ تیپ اصیل اُترهاوند شده است، این نژاد هرگز به‌عنوان سگ نمایشی یا حیوان خانگی محبوبیت گسترده‌ای نیافته است. با وجود آنکه از کهن‌ترین نژادهای انگلیسی به‌شمار می‌رود، از نادرترین نژادهای ثبت‌شده در EKC یا AKC است و به‌طور نگران‌کننده‌ای در آستانه انقراض قرار دارد.
استاندارد مصور
1. پوزهٔ مکعبی با لب‌های آویزان و ضخیم
2. چشم‌های گود افتاده
3. جمجمهٔ بزرگ، کمی کشیده و پرمو
4. گوش‌های دراز، آویزان و در قسمت پایینی سر
5. دم هنگام حرکت به شکل شمشیر حمل می‌شود
6. پنجه‌های بزرگ و پرده‌دار
رنگ: هر رنگی پذیرفته است
نقص موجب رد صلاحیت (DQ): ندارد
خلق‌وخو
اُترهاوند به‌عنوان یک سگ علاقه‌مند به زندگی گروهی، با سایر سگ‌ها خوش‌برخورد و اجتماعی است. اما به‌عنوان شکارچی، میل ذاتی شدیدی به دنبال‌کردن رد بوی پستانداران دارد. وقتی ردی پیدا کند، مصمم و یک‌دنده می‌شود و به‌سختی می‌توان او را از ادامۀ کار منصرف کرد. هرچند وظیفه‌اش کشتن شکار نبوده، باز هم حیوانات کوچک را تعقیب می‌کند. عاشق شکار، بوکشیدن، ردگیری و مخصوصاً شناکردن است.
در خانه پرشور، خوش‌مشرب و راحت‌گیر است (هرچند کمی لجباز)، با خانواده مهربان و با کودکان معمولاً خوب کنار می‌آید. چون در گذشته به‌طور سنتی به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری نمی‌شد، از مطیع‌ترین نژادها نیست. بااین‌حال، سگی نسبتاً آرام است که می‌تواند همدمی بی‌سروصدا باشد.
نگهداری
اُترهاوند به ورزش روزانه در محیطی امن یا با قلاده نیاز دارد. صدایی بلند و آهنگین دارد که تا مسافت‌های دور شنیده می‌شود. پوشش بدنش فقط به برس یا شانه‌کردن هفتگی نیاز دارد، اما ریشش ممکن است به شست‌وشوی مکرر احتیاج داشته باشد. مرتب‌بودن از ویژگی‌های اصلی او نیست؛ پاهای بزرگ و پشمالویش گل‌ولای و خرده‌ریزها را نگه می‌دارند و موهای بلند اطراف دهان می‌توانند آب و غذا را در خود نگه دارد.
سلامت
مشکلات عمده: دیسپلازی مفصل ران (CHD)، پیچ‌خوردگی معده
مشکلات خفیف: دیسپلازی آرنج، CTP
گاهی مشاهده می‌شود: صرع، ترومبوپاتی
آزمایش‌های پیشنهادی: مفصل ران، (آرنج)، آزمایش DNA برای ترومبوپاتی
طول عمر: ۱۰ تا ۱۳ سال
فرم و کارکرد
اُترهاوند سگی بزرگ با بدنی نسبتاً تنومند است و طول بدن کمی بلندتر از قدش است، بدون اغراق در ویژگی‌ها؛ ساختاری که به او امکان می‌دهد با گام یکنواخت و آهسته مسافت‌های طولانی را بدون خستگی طی کند. پوشش زبر و خشن بیرونی همراه با زیرپوشش نرم، پشمی و کمی چرب، برای محافظت در برابر خار و آب سرد ضروری است. پوزه و بینی نسبتاً بزرگ فضای کافی برای گیرنده‌های بویایی فراهم می‌کنند. پاهای بزرگش چسبندگی خوبی روی زمین‌های ناهموار و لغزنده ایجاد می‌کنند.
این نژاد قوی و تنومند می‌تواند در هوای سخت و شکارهای طولانی دوام بیاورد. حالت چهره‌اش پذیرا و دوستانه است و خلق‌وخویش را بازتاب می‌دهد. اُترهاوند به پیگیری سرسختانه شکارش حتی در دشوارترین شرایط شهرت دارد؛ حس بویایی بسیار تیزش به او اجازه می‌دهد در آب جاری و روی انواع زمین‌ها بدون خطا ردگیری کند.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
