ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
در یک نگاه
سطح انرژی: ■■■■
نیاز به فعالیت و ورزش: ■■■
بازیگوشی: ■■■■
میزان محبت: ■■■
سازگاری با سگ‌ها: ■■■■■
سازگاری با حیوانات خانگی دیگر: ■■■■
رفتار با غریبه‌ها: ■■■■
آمادگی برای آموزش: ■■
توان نگهبانی: ■■■■■
توان حفاظتی: ■■
نیاز به نظافت و رسیدگی: ■■
تحمل سرما: ■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن: ۴ تا ۶ کیلوگرم
قد: ۲۰ تا ۳۱ سانتی‌متر
محبوبیت: بسیار کمیاب
خانواده: سگ‌های بدوی (Primitive)
خاستگاه: پرتغال
قدمت نژاد: باستانی
کارکرد اصلی: شکار خرگوش
کارکرد امروزی: شکار خرگوش، تعقیب طعمه مصنوعی (Lure Coursing)
نام دیگر: Portuguese Warren Hound (تازی شکار خرگوش)
تاریخچه
پودنگو پِکوئِنو پرتغالی کوچک‌ترین عضو از سه نژاد پودنگوی پرتغال است؛ دو نژاد دیگر مِدیــو (Medio) و گِراندِه (Grande) هستند. نیاکان این سگ‌ها بیش از ۲ هزار سال پیش توسط رومی‌های باستان و فنیقی‌ها به شبه جزیره ایبری آورده شدند. به مرور زمان، سگ‌ها با توجه به اندازه‌های متفاوت، برای شکار طعمه‌هایی با اندازه‌های مختلف به کار گرفته شدند؛ کوچک‌ترین سگ‌ها خرگوش را برای صاحبان روستایی‌شان شکار می‌کردند.
اگرچه سگ‌های اولیه پوشش صاف داشتند (پوششی که برای شمالِ مرطوب پرتغال ایده‌آل بود) در جنوبِ گرم و خشک پرتغال، جایی که بوته‌زارهای خاردار زیاد بودند، پوشش‌های زبر بیشتر رشد کرد و رایج شد.
اصطلاح پودنگو دست‌کم از قرن شانزدهم برای اشاره به هر نوع سگ شکاریِ تیمی / گله‌ای به کار می‌رفته است. این سگ‌ها با همکاری هم شکار را پیدا می‌کنند: ابتدا از حس بویایی خود کمک می‌گیرند و سپس با شنوایی خرگوش را از میان شکاف‌ها و پوشش‌های متراکم بیرون می‌کشند. گفته می‌شود برای دقیق‌تر شدن روی شکار، از طریق یک پارسِ تکی/جیغ کوتاه که به آن Maticar (یا «فریاد کشتار») گفته می‌شود با هم ارتباط برقرار می‌کنند؛ این کار وقتی رخ می‌دهد که اطراف طعمه را محاصره کرده‌اند.
از آن‌جا که روستاییان اغلب فقط چوب در اختیار داشتند، سگ‌ها معمولاً مجبور بودند خرگوش را تعقیب کنند، از پای دربیاورند و بیاورند. پودنگوها همچنین در شکار موش‌ها هم بسیار توانمند بودند و همراه کشتی‌های پرتغال می‌شدند تا آفت‌ها کم شوند؛ حتی شاید همین موضوع باعث انتقال آن‌ها به بندرهای دیگر هم شده باشد.
پودنگو جزو ۱۰ سگ ملی پرتغال است و نماد باشگاه سگ‌های پرتغالی (Portuguese Kennel Club) به شمار می‌رود. این نژاد بخشی جدایی‌ناپذیر از راه بقا و زندگی مردم پرتغال در طول قرن‌ها دانسته می‌شود و هنوز هم به طور گسترده برای شکار استفاده می‌گردد.
نخستین پِکوئِنوی دارای پوشش صاف در سال ۱۹۹۵ به ایالات متحده آمد و نخستین نمونه‌های دارای پوشش زبر در سال ۲۰۰۱. این نژاد در سال ۲۰۱۳ به گروه تازی‌های AKC پیوست و در آن‌جا به عنوان سگ بینایی / جست‌وجوگر با تکیه بر دید (Sighthound) معرفی شده است.
استاندارد مصور
1. سر گوه‌ای‌شکل
2. پوزه نوک‌تیز؛ کوتاه‌تر از بخش پشت سر
3. برآمدگی پس‌سری مشخص
4. چشم‌های کوچک و بادامی
5. گوش‌ها به صورت اریب و در راستای چشم‌ها قرار گرفته‌اند، نوک تیزی دارند و نسبت طول به عرض قاعده آن‌ها به شکلی است که گوش‌ها کشیده به نظر می‌رسند.
6. خط پشت صاف
7. دم با طول متوسط، در بالا قرار گرفته و نسبتاً بلند است؛ دم در حرکت یا افقی نگه داشته می‌شود یا خم می‌شود
8. پاهای بیضی‌شکل
رنگ: زرد یا قهوه ای مایل به زرد؛ یک‌دست یا همراه با سفید.
موارد موجب رد صلاحیت (DQ): تهاجمی بودن یا بیش از حد ترسو بودن، چشم‌های با رنگ متفاوت، گاز گرفتن نابرابر پایین‌تر از حد استاندارد (Undershot) یا بالاتر از حد استاندارد (Overshot)، گوش‌های تاخورده یا آویزان، رنگ راه‌راه، سیاه و حنایی، سه‌رنگ یا سفید یک‌دست
خلق‌وخو
پِکوئِنو‌ها سگ‌هایی فعال و مستقل هستند که عاشق کاوش و شکارند. با اینکه مهربان و دوست‌داشتنی‌اند، اما سگ‌های بغلی نیستند و ماجراجویی را به نوازش ترجیح می‌دهند. مانند بیشتر نژادهای کهن و بدوی، آن‌ها سگ‌های فوق‌العاده‌ای در اطاعت‌پذیری نیستند، اما تلاش می‌کنند تا رضایت صاحب خود را جلب کنند. آن‌ها با غریبه‌ها، سگ‌های دیگر و معمولاً حیوانات خانگی دیگر، رفتار دوستانه‌ای دارند. سگ‌های نگهبان خوبی هستند اما در حفاظت و دفاع مؤثر نیستند.
نگهداری و مراقبت
پِکوئِنو‌ها سگ‌های فعال و کوچکی هستند و به پیاده‌روی طولانی یا دویدن آرام روزانه نیاز دارند، به علاوۀ فرصتی هفتگی برای دویدن و کاوش. با داشتن ورزش کافی، سگ‌های خوبی برای نگهداری در آپارتمان هستند، اما استراحت و بی‌تحرکی چیز مورد علاقه آن‌ها نیست. پِکوئِنو‌ها باید ظاهری طبیعی و روستایی داشته باشد، بنابراین کوتاه کردن یا آرایش موی آن‌ها مطلوب نیست. حتی پوشش زبر نیز تنها به برس کشیدن هفتگی نیاز دارد. موهای بلند اطراف چشم، به‌ویژه در گوشه‌ها، باید به آرامی چیده شوند. برخی پرورش‌دهندگان همچنین پیشنهاد می‌کنند هرگونه موی داخل گوش‌ها نیز چیده شود.
سلامت
مشکلات عمده: ندارد
مشکلات جزئی: ندارد
مشکلاتی که گاهی دیده می‌شود: بیماری Legg-Calvé-Perthes، دررفتگی کشکک زانو
آزمون‌های پیشنهادی: ندارد
طول عمر: ۱۲ تا ۱۵ سال
فرم و کارکرد
این نژاد، نماد اعتدال است؛ سگی روستایی که باید همیشه ظاهری طبیعی داشته باشد. آنقدر کوچک است که بتواند در بوته‌زارها حرکت کند و خرگوش‌ها را بیرون بکشد، اما سگی نیست که برای رفتن به داخل لانه طراحی شده باشد. این نژاد ابتدا با حس بویایی، سپس شنوایی و در نهایت بینایی خود شکار می‌کند.
پوشش بدن می‌تواند صاف (و نرم باشد که کوتاه و بسیار متراکم است؛ یا زبر باشد که بلند و زبر است اما به تراکمیِ پوشش صاف نیست. هیچ‌کدام از این پوشش‌ها زیرلایه ندارند. طول بدن پِکوئِنو ۲۰ درصد از قدش بلندتر است. حرکات آن سبک و چابک است.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
