ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
معرفی اجمالی
سطح انرژی: ■■■■
نیاز به ورزش: ■■
میزان بازیگوشی: ■■■
میزان محبت‌ورزی: ■■■
دوستی با سگ‌های دیگر: ■■■
دوستی با سایر حیوانات خانگی: ■■
رفتار با غریبه‌ها: ■
سهولت آموزش‌پذیری: ■■
توانایی نگهبانی: ■■■■■
توانایی محافظت: ■■
نیاز به آراستن پوشش:
مو صاف: ■
مو بلند: ■■
مو زبر: ■■■
تحمل سرما: ■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن:
مینیاتوری: ۵ کیلوگرم و کمتر
استاندارد: بیش از ۵ کیلوگرم (معمولاً ۷ تا ۱۴.۵ کیلوگرم)
قد:
مینیاتوری: ۱۲ تا ۱۵ سانتی‌متر
استاندارد: ۲۰ تا ۲۳ سانتی‌متر
محبوبیت: بسیار محبوب
خانواده: تازی بویایی (Scenthound)
خاستگاه: آلمان
زمان پیدایش: دهۀ ۱۵۰۰ میلادی
کاربری اولیه: بیرون‌راندن و شکار گورکن
کاربری امروزی: مسابقات Earthdog و آزمون‌های میدانی داکسهوند
نام دیگر: Teckel — نوع مینیاتوری: Zwergteckel
تاریخچه
شواهد قطعی از داکسهوند به‌عنوان یک نژاد به قرن شانزدهم بازمی‌گردد؛ زمانی که از سگی «کوتاه با پاهای کج» با نام‌هایی چون سگ لانه‌رو کوچک، داکسل یا سگ گورکن یاد شده است. نام امروزی داکسهوند در زبان آلمانی به معنی «سگ گورکن» است (Dachs به معنی گورکن و Hund به معنی سگ).
این شکارچیان سرسخت طعمه را دنبال می‌کردند، وارد لانه‌اش می‌شدند، آن را بیرون می‌کشیدند و می‌کشتند. داکسهوند در سه نوع پوشش و دو اندازه پرورش یافته است. نخستین داکسهوندها مو صاف بودند و از تلاقی براکه (نوعی سگ شکاری فرانسوی کوچک) با پینشر (سگی از تیپ تریر و شکارچی جوندگان) پدید آمدند.
در حکاکی‌های روی چوب مربوط به قرن شانزدهم نیز تصاویری از سگ‌هایی شبیه داکسهوند با موهای بلند دیده می‌شود. احتمال دارد بعدها داکسهوندهای مو صاف با اسپانیل‌ها و سگ اشتوبرهوند آلمانی (یک سگ شکاری پرندگان) تلاقی داده شده باشند تا نوع مو بلند ایجاد شود. از سال ۱۷۹۷ به داکسهوندهای مو زبر اشاره شده، اما این سگ‌ها در ابتدا با دقت پرورش نمی‌یافتند و بیشتر نمونه‌های امروزی در اواخر قرن نوزدهم از تلاقی داکسهوند مو صاف با پینشر مو زبر آلمانی و تریر دندی دینمونت به‌وجود آمدند.
هر یک از این انواع پوشش برای شکار در شرایط اقلیمی و زمین‌های متفاوت مناسب‌تر بودند، اما همگی سگ‌هایی سرسخت و نیرومند به‌شمار می‌رفتند که توان مقابله با گورکن، روباه و دیگر پستانداران کوچک را داشتند.
پیش از سال ۱۹۰۰، داکسهوندهای بسیار کوچک برای تعقیب شکارهای کوچک مانند خرگوش در لانه نگهداری می‌شدند. برخی از آن‌ها صرفاً کوچک‌اندام بودند، اما برخی دیگر عمداً از طریق تلاقی با تریرها یا پینشرهای عروسکی ایجاد شدند. بااین‌حال بسیاری از این نمونه‌های مینیاتوری تیپ اصیل داکسهوند را نداشتند.
تا سال ۱۹۱۰ معیارهای سخت‌گیرانه‌تری برای تیپ نژادی وضع شد و برای هر نوع پوشش از تلاقی‌های هدفمند استفاده گردید: نوع مو صاف با مینیاتور پینشر، نوع مو بلند با پاپیون و نوع مو زبر با مینیاتور اشناوزر تلاقی داده شد تا بهترین نتایج حاصل شود.
از آن زمان تاکنون، داکسهوند جایگاه واقعی خود را به‌عنوان یک حیوان خانگی خانوادگی پیدا کرده و به‌تدریج محبوبیتش افزایش یافته است، به‌گونه‌ای که امروزه یکی از محبوب‌ترین سگ‌های تازی شکاری در آمریکا به‌شمار می‌رود.
استاندارد مصور
۱. پوزه ظریف با قوسی ملایم
۲. استاپ نه چندان نمایان
۳. چشم‌های بادامی‌شکل
۴. گوش‌های گرد قرارگرفته در بالا
۵. پشت صاف و بلند
۶. دم در امتداد خط پشت قرار می‌گیرد
۷. پاهای کوتاه
۸. جناغ سینه کاملاً برجسته
رنگ: قرمز یکدست، سمور شبدیز یا کِرِم؛ مشکی و حنایی، شکلاتی و حنایی، گرازگونه و حنایی، خاکستری و حنایی، یا نخودی و حنایی؛ دپل تکی (رنگ روشن‌تر روی زمینه تیره، مشابه مرل)؛ دپل دوبل (وجود سفید علاوه بر دپل)؛ راه‌راه
موارد رد صلاحیت (DQ): جمع‌شدن مچ به جلو (Knuckled over)
خلق‌وخو
داکسهوند جسور، کنجکاو و همیشه آماده ماجراجویی است. به شکار و کندن زمین علاقه دارد، با استفاده از بویایی ردگیری می‌کند و برای دنبال‌کردن شکار وارد لانه می‌شود. مستقل است، اما هرگاه فرصتی داشته باشد در فعالیت‌های خانواده‌اش مشارکت می‌کند.
با کودکان خانواده خود رفتار خوبی دارد، هرچند برخی ممکن است نسبت به کودکان ناآشنا واکنش تند نشان دهند. بیشترشان در برابر غریبه‌ها محتاط‌اند. بعضی زیاد پارس می‌کنند. نوع مو بلند معمولاً آرام‌تر و کمتر شبیه تریرهاست؛ نوع مو زبر اغلب اجتماعی‌تر است. برخی مینیاتورها گرایش بیشتری به کم‌رویی دارند.
نگهداری
با وجود فعال‌بودن، نیاز ورزشی داکسهوند با پیاده‌روی‌های متوسط با قلاده و بازی در حیاط برآورده می‌شود. برای زندگی شهری یا آپارتمانی مناسب است، اما همچنان در ذات خود شکارچی است و از گشت‌وگذار در طبیعت لذت می‌برد.
پوشش مو صاف به رسیدگی اندکی نیاز دارد. نوع مو بلند به برس‌زدن یا شانه‌کردن یک تا دو بار در هفته و گاه کوتاه‌کردن موهای پراکنده نیاز دارد. نوع مو زبر به برس‌زدن هفتگی، اصلاح موهای اضافی و همچنین استریپینگ (برداشتن موهای مرده) حدود دو بار در سال نیازمند است.
سلامت
نگرانی‌های اصلی: بیماری دیسک بین‌مهره‌ای
نگرانی‌های جزئی: خشکی مزمن چشم (KCS)
مواردی که گاهی دیده می‌شود: دیابت، تشنج، دررفتگی کشکک، پیچ‌خوردگی معده، سندرم کوشینگ، ناشنوایی (در موارد دپل دوبل)
آزمایش‌های پیشنهادی: چشم، زانو
طول عمر: ۱۲ تا ۱۴ سال
نکته: چاقی مشکل شایعی است. موارد به رنگ دپل دوبل بیشتر در معرض مشکلات بینایی و شنوایی قرار دارند.
فرم و عملکرد
بدن کشیده و نزدیک به زمین داکسهوند به او امکان می‌دهد بدون از دست دادن قدرت آرواره و استحکام بدنی لازم برای غلبه بر شکار، وارد فضای محدود لانه یا تونل شود و آزادانه در آن حرکت کند. اعتمادبه‌نفس، غریزۀ شکار، بینی حساس و صدای رسا نیز در شکار زیرزمینی نقش مهمی دارند.
چابکی، آزادی حرکت و استقامت برای کار این نژاد ضروری است و گام‌هایش روان و نرم است. داکسهوند چهره‌ای پرانرژی و دلپذیر دارد. هر یک از سه نوع پوشش ویژگی‌های خاص خود را دارد: مو صاف کوتاه و براق است و تا حدی در برابر عوامل جوی محافظت ایجاد می‌کند؛ مو بلند صاف و گاه اندکی موج‌دار است و حفاظت بیشتری فراهم می‌آورد؛ مو زبر دارای موهای سخت، متراکم و ضخیم با زیرپوشش ظریف‌تر است و بیشترین حفاظت را تأمین می‌کند.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
