ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
تقویت سئوی سایت با بکلینک قوی
میخوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
در یک نگاه
سطح انرژی: ■■
نیاز به فعالیت بدنی: ■■■
میزان بازیگوشی: ■■
سطح محبت: ■■■
دوستی با سگهای دیگر: ■■■
دوستی با حیوانات خانگی دیگر: ■■■■
دوستی با غریبهها: ■■■
سهولت آموزش: ■■■■
توانایی نگهبانی: ■■■
توانایی محافظت: ■■
نیاز به آراستن: ■■■
تحمل سرما: ■■■■■
تحمل گرما: ■
وزن:
نر: ۴۱–۵۴ کیلوگرم
ماده: ۳۲–۴۵ کیلوگرم
قد:
نر: ۶۳.۵–۶۹.۸ سانتیمتر
ماده: ۵۸.۴–۶۶.۰ سانتیمتر
محبوبیت: محبوب
خانواده: سگ گله، سگ کوهستانی، ماستیف
خاستگاه: سوئیس
تاریخ پیدایش: دوران باستان
کاربرد اصلی: کشیدن گاری
کاربرد امروزی: کشیدن گاری، چوپانی
نامهای دیگر: Berner Sennenhund، Bernese Cattle Dog
تاریخچه
برنیز، شناختهشدهترین نژاد در میان سگهای «شنههوند» (Sennehunde) یا سگهای کوهستانی سوئیس، با پوشش خز نسبتاً بلند و ابریشمی خود متمایز میشود. منشأ این نژاد در بهترین حالت حدس و گمان است. برخی کارشناسان معتقدند تاریخچه آن به تهاجم رومیان به سوئیس بازمیگردد، زمانی که ماستیفهای رومی با سگهای بومی نگهبان گله آمیزش داده شدند. این آمیزش، سگی قوی تولید کرد که قادر به تحمل آب و هوای آلپ بود و میتوانست به عنوان سگ کِشندۀ گاری، نگهبان گله، گلهدار، چوپان و سگ مزرعه عمومی خدمت کند. علیرغم کاربرد فراوانشان، تلاش چندانی برای حفظ هدفمند آنها به عنوان یک نژاد صورت نگرفت. تا اواخر دهۀ ۱۸۰۰، این نژاد در معرض خطر انقراض بود. در آن زمان، پروفسور آلبرت هایم مطالعهای بر روی سگهای سوئیسی آغاز کرد که منجر به شناسایی سگ کوهستانی برنیز به عنوان یکی از انواع موجود شد. این سگها تنها در درههای آلپ سفلی یافت میشدند. از طریق تلاشهای دکتر هایم، این سگها در سراسر سوئیس و حتی اروپا ترویج شدند. بهترین نمونهها در منطقه دورباخ یافت میشدند، که در دورهای نام نژاد را «دورباخلر» (Durrbachler) گذاشته بود. با گسترش نژاد، نام آن به «سگ کوهستانی برنیز» تغییر یافت. اولین سگهای برنیز در سال ۱۹۲۶ به آمریکا آمدند؛ و در سال ۱۹۳۷ توسط AKC به رسمیت شناخته شدند.
استاندارد مصور

1. استاپ (محل تلاقی پیشانی و پوزه): کاملاً مشخص
2. جمجمۀ صاف
3. گوشهای با اندازۀ متوسط، مثلثی با نوک گرد، نزدیک سر آویزان
4. خط پشت صاف همراه با پشتی پهن
5. دم پرپشت که پایین حمل میشود
6. پنجههای گرد
رنگ: سه رنگ؛ سیاه با نشانههای حنایی و رگههای سفید.
موارد موجب ردصلاحیت (DQ): چشمهای آبی، یا هر رنگی غیر از سیاه در زمینۀ اصلی پوشش بدن.
خلقوخو
سگ کوهستانی برنیز، همراهی آرام برای خانواده است (البته پس از گذراندن دورۀ نوجوانی). این نژاد حساس، وفادار و به شدت علاقهمند است. با کودکان مهربان است و معمولاً با غریبهها کمی محتاط برخورد میکند. به طور کلی با سگها و حیوانات خانگی دیگر به خوبی کنار میآید. این سگها در صورت انزوای از فعالیتهای خانوادگی، عملکرد خوبی ندارند.
نگهداری
این سگ از فضای باز لذت میبرد، به خصوص در هوای سرد. نیاز به فعالیت بدنی روزانه اما متوسط دارد؛ چه به صورت یک پیادهروی طولانی یا قدم زدن با قلاده. از کشیدن لذت میبرد. پوشش بدن آن به برس کشیدن یک یا دو بار در هفته نیاز دارد، و در زمان ریزش مو، دفعات برس کشیدن بسیار بیشتر میشود. طول عمر برنیز با این ضربالمثل سوئیسی توصیف میشود: «سه سال سگ جوان، سه سال سگ خوب و سه سال سگ پیر. هرچه بیشتر، هدیهای از جانب خداست.»
سلامت
مشکلات عمده: دیسپلازی مفصل ران (CHD)، دیسپلازی آرنج، تومور سلول ماست (mast cell tumor)، پیچخوردگی معده (gastric torsion)
مشکلات جزئی: آب مروارید (cataract)، انتروپیون (entropion - برگشت پلک به داخل)، اکتروپیون (ectropion - برگشت پلک به بیرون)، تنگی آئورت (SAS - Subaortic Stenosis)
مواردی که گاهی مشاهده شده: هیپومیلیناسیون (hypomyelination)، آلرژیها، بیماری فون ویلبراند (vWD - Von Willebrand disease)، دژنراسیون هپاتوسربلار (hepatocerebellar degeneration)، کمکاری تیروئید (hypothyroidism)، رتینوپاتی پیشرونده (PRA - Progressive Retinal Atrophy)
آزمایشهای پیشنهادی: مفصل ران، آرنج، چشم، قلب، آزمایش DNA برای vWD
طول عمر: ۶–۹ سال
نکته: باید مراقبت ویژهای برای جلوگیری از گرمازدگی انجام شود.
فرم و کارکرد
طول بدن سگ کوهستانی برنیز، کمی بلندتر از قدش است، هرچند ظاهری مربعشکل دارد. سگی قوی، بزرگ و مقاوم است که قادر به انجام کارهای کشیدن گاری و گلهداری میباشد. این امر نیازمند ترکیبی از قدرت، سرعت و چابکی است. گام طبیعی آن، یورتمه آهسته است، اما با گستردگی و نیروی خوب. پوشش ضخیم آن با طول متوسط و کمی موجدار یا صاف است که عایق سرما را فراهم میکند. حالت چهره آن مهربان و رنگ آن چشمگیر است.

تقویت سئوی سایت با بکلینک قوی
مشاهده