وبسایت داری؟ پیجمو فالو کن!
ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
می‌خوای از اخبار سئو و گوگل عقب نمونی؟
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
در یک نگاه
سطح انرژی: ■■■■
نیاز به ورزش: ■■■
بازیگوشی: ■■■
میزان محبت: ■■■
دوستی با سگ‌ها: ■■
دوستی با حیوانات دیگر: ■■■
دوستی با غریبه‌ها: ■
سهولت آموزش: ■■■■■
توان نگهبانی: ■■■■■
توان دفاعی/حفاظتی: ■■■■■
نیاز به رسیدگی به پوشش: ■
تحمل سرما: ■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن: ۳۰ تا ۴۱ کیلوگرم
قد:
نر: ۶۶ تا ۷۱ سانتی‌متر
ماده: ۶۱ تا ۶۶ سانتی‌متر
محبوبیت: بسیار محبوب
خانوادهٔ نژادی: ماستیف
خاستگاه: آلمان
زمان پیدایش: دهۀ ۱۸۰۰ میلادی
کاربرد اولیه: نگهبان
کاربرد امروزی: امنیتی، پلیس، نظامی، شوتزهوند (Schutzhund)، چابکی
نام دیگر: دوبرمان (Dobermann)
تاریخچه
افراد کمی هستند که بتوانند ادعا کنند تأثیری مانند لوئیس دوبرمن اهل تورینگن آلمان بر دنیای سگ‌ها داشته‌اند. آقای دوبرمن باغبانی بود که برای انجام وظایف خود به یک سگ نگهبان هوشیار نیاز داشت تا او را در گشت‌هایش همراهی کند. در اواخر دهۀ ۱۸۰۰، او شروع به ایجاد یک سگ نگهبان تیزهوش و خوش‌اندام کرد؛ احتمالاً با جفت‌گیری سگ گلهٔ قدیمی آلمانی (Old German Shepherd) و پینچر آلمانی (German Pinscher)، و بعدها با افزودن منچستر تریر سیاه و حنایی (Black and Tan Manchester Terrier)، گری‌هاوند (Greyhound) و وایمارانر (Weimaraner). او خیلی زود نمونهٔ اولیهٔ نژادی را که اکنون نام او را یدک می‌کشد، به دست آورد. دوبرمن‌های اولیه هنوز تا حدی استخوان‌بندی سنگین و سری گرد داشتند؛ پرورش‌دهندگان بعدی، سگ‌هایی با ظاهری ورزیده‌تر و کشیده‌تر را انتخاب کردند. این نژاد در زمان قابل توجهی تکامل یافت؛ تا سال ۱۸۹۹ اولین انجمن نژادی تشکیل شد. این نژاد مورد تحسین قرار گرفت و اولین دوبرمن در سال ۱۹۰۸ به آمریکا رسید. این نژاد خیلی زود در سراسر اروپا و آمریکا به عنوان سگ پلیس و نگهبان، و بعدها به عنوان سگ جنگی، محبوبیت یافت. مهارت آن در این زمینه‌ها به‌سرعت طرفداران بیشتری را جذب کرد و دوبرمن به سرعت به یک محافظ خانوادگی ارزشمند تبدیل شد. ظاهر و رفتار هوشیارانه و بی‌باک آن، دوبرمن را به یک رقیب قدرتمند در زمینۀ سگ‌های نمایشی تبدیل کرده است. با افزایش شهرت آن، بسیاری از خانواده‌ها این نژاد را به عنوان حیوان خانگی ارج نهادند و دوبرمن در نهایت در سال ۱۹۷۷ به دومین نژاد محبوب در آمریکا تبدیل شد. متأسفانه، رسانه‌ها دوبرمن را در نقش یک نژاد وحشی به تصویر کشیدند و اعتبار آن به‌طور ناعادلانه‌ای آسیب دید. در همین دورۀ زمانی، دوبرمن‌های سفید (albinistic white) ظهور کردند. برای کاهش احتمال تولید این سگ‌ها، باشگاه دوبرمن پینچر آمریکا AKC را متقاعد کرد تا شماره ثبت سگ‌هایی را که احتمال حمل ژن سفید داشتند، با حرف Z مشخص کنند (اکنون تست DNA در دسترس است).
استاندارد مصور
1. سر بلند و خشک، از جلو و پهلو شبیه به گوۀ کند است
2. چشم‌های بادامی شکل
3. جمجمۀ صاف
4. گوش‌ها معمولاً کوتاه شده و به‌صورت ایستاده نگه داشته می‌شوند.*
5. دم در نزدیکی دومین مفصل کوتاه شده، کمی بالاتر از سطح افق نگه داشته می‌شود.
6. شکم جمع شده
7. پنجه‌های شبیه پنجهٔ گربه
* گوش‌ها می‌توانند کوتاه نشده باشند.
رنگ: سیاه، قرمز، آبی و حنایی، همگی با نشانه‌های از حنایی.
موارد موجب رد صلاحیت (DQ):
• بیرون زدگی بخش بالایی آرواره در مقایسه با بخش پایینی به مقدار بیش از ۴.۸ میلی‌متر
• بیرون زدگی بخش پایینی آرواره در مقایسه با بخش بالایی به مقدار بیش از ۳.۲ میلی‌متر
• نداشتن چهار یا تعداد بیشتری دندان
• داشتن رنگی که مجاز نیست.
خلق‌وخو
دوبرمن یک نگهبان باهوش و توانا است که همواره هوشیار بوده و آمادهٔ محافظت از خانواده یا خانه‌اش است. این نژاد همچنین همراهی وفادار و ماجراجو است. دوبرمن‌ها از چالش‌های ذهنی لذت می‌برند و در آموزش‌های اطاعت‌پذیری و چابکی استعداد ویژه‌ای دارند. آن‌ها حساس هستند و به خواسته‌های صاحب خود بسیار پاسخگو می‌باشند، هرچند برخی از آن‌ها ممکن است سلطه‌جو باشند. عموماً نسبت به غریبه‌ها محتاط هستند و ممکن است با سگ‌های ناآشنا پرخاشگر باشند.
نگهداری
این نژاد فعال به ورزش روزانهٔ ذهنی و فیزیکی نیاز دارد، در غیر این صورت ممکن است دچار سرخوردگی یا رفتارهای مخرب شود. نیازهای ورزشی آن را می‌توان با یک دویدن طولانی یا پیاده‌روی با قلاده، یا یک دویدن پرتحرک در مکانی امن برآورده کرد. رسیدگی به پوشش بدن آن حداقلی است.
سلامتی
مشکلات عمده: سندرم وابلر (CVI - Wobbler’s syndrome)، کاردیومیوپاتی (بیماری عضله قلب)
مشکلات جزئی: بیماری فون ویلبراند (vWD)، دمودیکوزیس (عفونت پوستی انگلی)، استئوسارکوم (سرطان استخوان)، پیچ‌خوردگی معده، دیسپلازی مفصل ران (CHD)
مواردی که گاهی مشاهده می‌شود: آلبینیسم (زالی)، کم‌کاری تیروئید (Hypothyroidism)، آتروفی پیشرونده شبکیه (PRA)، نارکولپسی (حمله خواب)
آزمایش‌های پیشنهادی: قلب (هولتر مانیتور)، مفصل ران، چشم، تست DNA برای vWD، تیروئید
طول عمر: ۱۰ تا ۱۲ سال
نکته: دوبرمن‌های آبی گاهی دچار ریزش مو می‌شوند؛ دوبرمن‌های سفید زال هستند و به نور حساسیت دارند.
فرم و کارکرد
دوبرمن ساختاری جمع‌وجور، عضلانی، قدرتمند و متناسب (چهارگوش) دارد. این نژاد ظرافت و قدرت، سرعت و استقامت را ترکیب می‌کند. وقار و حالت آن مغرورانه و هوشیارانه است و راه رفتنش روان و پرانرژی است. پوشش بدن آن کوتاه، صاف و زبر است که خطوط کاملاً مشخص و زیبای این نژاد تنومند را به نمایش می‌گذارد.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ دانشنامه سگ‌ها
