در یک نگاه
سطح انرژی: ■■
نیاز به فعالیت بدنی: ■■
بازیگوشی: ■■■
میزان محبتورزی: ■■■■
دوستی با سگهای دیگر: ■■
دوستی با سایر حیوانات: ■■■■
دوستی با غریبهها: ■■■
سهولت آموزش: ■■■
توانایی نگهبانی: ■■
توانایی محافظت: ■
نیاز به آراستن:
نوع مو کوتاه: ■■
نوع مو بلند: ■■■
تحمل سرما: ■■■■■
تحمل گرما: ■
وزن: ۵۴ تا ۹۰ کیلوگرم
قد:
نر: ۷۰ سانتیمتر
ماده: ۶۵ سانتیمتر
محبوبیت: نسبتاً محبوب
خانواده: ماستیفها
منطقۀ پیدایش: سوئیس
زمان پیدایش: قرون وسطی
کارکرد اولیه: بارکشی، جستوجو و نجات
کارکرد امروزی: سگ همدم
نامهای دیگر: سنت برنهاردشوند (St. Bernhardshund)، ماستیف آلپ (Alpine Mastiff)
تاریخچه
ریشههای نژاد سنت برنارد احتمالاً به سگهای مولوسی رومی بازمیگردد، اما توسعه این نژاد به شکل باشکوه امروزی که نجاتبخش جان انسانهای بسیاری بوده، به سالهای ۱۶۶۰ تا ۱۶۷۰ میلادی مربوط میشود. در این دوران، نخستین نمونههای این سگهای بزرگ به صومعه سنت برنارد رسیدند؛ مکانی که پناهگاه مسافرانی بود که از گذرگاههای بین سوئیس و ایتالیا عبور میکردند. سنت برناردها در ابتدا برای کارهایی نظیر کشیدن گاری استفاده میشدند و گاه نقش سگ نگهبان یا همدم را داشتند، اما راهبان صومعه خیلی زود متوجه شدند که آنها مسیریابهایی بینظیر در برفهای سنگین هستند. این سگها در یافتن مسافران گمشده بسیار ماهر بودند؛ بهطوری که وقتی سگ، فردی را پیدا میکرد، با لیسیدن صورتش و دراز کشیدن در کنار او، باعث بازیابی هوشیاری و گرم شدن فرد میشد. این سگها طی سه قرن به این وظیفۀ حیاتی ادامه دادند و جان بیش از ۲۰۰۰ نفر را نجات دادند. مشهورترین سنت برنارد تاریخ، سگی به نام «بری» (Barry) بود که ۴۰ نفر را از مرگ نجات داد. پیش از مرگ بری، این سگها به نامهای گوناگونی از جمله «سگ صومعه» شناخته میشدند، اما پس از شهرت او، این نژاد برای بزرگداشتش بریهوند (Barryhund) نامیده شد.
در اوایل دهۀ ۱۸۰۰، بسیاری از این سگها به دلیل شرایط آبوهوایی سخت، بیماری و درونزایی (تولیدمثل با خویشاوندان) تلف شدند. در سال ۱۸۳۰، برای احیای نژاد، بازماندگان با نژاد «نیوفاندلند» آمیزش داده شدند که نتیجۀ آن ظهور اولین سنت برناردهای موبلند بود. اگرچه تصور میشد موی بلند در برف به سگ کمک میکند، اما در واقع به دلیل چسبیدن یخ به موها، مانع حرکت سگ در عملیات نجات میشد؛ بنابراین سگهای موبلند برای عملیاتهای امدادی به کار گرفته نشدند.
اولین سنت برناردها حدود سال ۱۸۱۰ وارد انگلستان شدند و با نامهای متعددی از جمله «سگ مقدس» شناخته میشدند. تا سال ۱۸۶۵ نام سنت برنارد رایج شد و در سال ۱۸۸۰ رسماً بهعنوان نام رسمی پذیرفته شد. در همین ایام، این نژاد توجه پرورشدهندگان آمریکایی را جلب کرد و تا سال ۱۹۰۰ به محبوبترین نژاد ثبتشده در AKC بدل شد. اگرچه از آن زمان محبوبیت این نژاد دچار نوسان شده است، اما سنت برنارد همچنان یکی از محبوبترین نژادهای غولپیکر محسوب میشود.
استاندارد ظاهری
۱. لبهای بالا کاملاً رشدیافته و افتاده
۲. پوزۀ کوتاه و عمیق
۳. پلک پایین معمولاً بهطور کامل بسته نمیشود و حالتی زاویهدار و چروکیده دارد
۴. پیشانی دارای پوست چروکیده
۵. سر قدرتمند با جمجمهای حجیم
۶. گوشهای نسبتاً بالا قرارگرفته به شکل مثلث گرد
۷. پشت کاملاً صاف
۸. دم نسبتاً پایین حمل میشود
۹. پنجههای پهن و عریض
رنگ: سفید با لکههای قرمز، قرمز یا حنایی با سفید. رنگ سفید باید حتماً در ناحیه قفسه سینه، پنجهها، نوک دم، نوار پوزه و طوق گردن (یا لکهای روی پشت گردن) وجود داشته باشد. داشتن ماسک تیره روی صورت و گوشها مجاز است.
موارد موجل رد صلاحیت (DQ): ندارد
خلقوخو
سنت برنارد سگی آرام، خوشمشرب و کمتحرک است. با کودکان ملایم و صبور رفتار میکند، هرچند چندان بازیگوش نیست. بیشتر این سگها با سگهای دیگر خانواده بهخوبی کنار میآیند. سنت برنارد سگ پر سر و صدایی نیست، اما پارس بلندی دارد. به خانوادۀ خود وفادار است و تمایل به اجابت خواستههای صاحبش دارد، هرچند ممکن است در انجام آن کمی لجباز باشد و روند خودش را طی کند.
نگهداری و رسیدگی
برای حفظ تناسب اندام، سنت برنارد به ورزش روزانه نیاز دارد. این نیاز با پیادهرویهای متوسط و دویدنهای کوتاه برآورده میشود. این نژاد از هوای سرد لذت میبرد و در هوای گرم عملکرد خوبی ندارد. پوشش بدن آن، چه از نوع مو کوتاه و چه بلند، نیازمند برسکشی هفتگی است؛ بهخصوص در دورۀ ریزش مو. لازم به ذکر است که همۀ سنت برناردها آبریزش دهان دارند.
سلامت
• مشکلات جدی: دیسپلازی مفصل ران (CHD)، پیچخوردگی معده، آنتروپیون، اکتروپیون، دیسپلازی آرنج، استئوسارکوم (سرطان استخوان)
• مشکلات خفیفتر: استئوکندریت دیسکانس (OCD)، دیابت، تشنج، بیماریهای قلبی، کاردیومیوپاتی، ناهنجاری عروق نخاعی (CVI)، داغ پوستی
• مشکلاتی که گاهی دیده میشود: دیستیکیازیس (مژههای نابجا)
• آزمایشهای پیشنهادی: مفصل ران، آرنج، قلب، چشم
• طول عمر: ۸ تا ۱۰ سال
• نکته مهم: سنت برنارد تحمل کمی در برابر گرما دارد.
ساختار و کارکرد
سنت برنارد سگی باابهت است؛ قدرتمند و از نظر بلندی قامت متناسب. بدنی قوی و عضلانی دارد که این ویژگیها برای سگی که وظیفۀ پیمودن مسافتهای طولانی در برف عمیق را دارد، ضروری است. پوشش بدن آن دو نوع دارد:
مو کوتاه: موهای کوتاه، بسیار متراکم و سخت.
مو بلند: موهای با طول متوسط که صاف تا کمی موجدار هستند.
وبلاگ دانشنامه سگها
