در یک نگاه
سطح انرژی: ■■■
نیاز به فعالیت: ■■■
بازیگوشی: ■■■
سطح محبت: ■■■
دوستی با سگها: ■■■
دوستی با سایر حیوانات خانگی: ■■■
دوستی با غریبهها: ■
سهولت در آموزش: ■■
توانایی نگهبانی: ■■■■
توانایی محافظت: ■
نیاز به آراستن: ■■■
تحمل سرما: ■■■
تحمل گرما: ■■■
وزن: ۸–۱۱ کیلوگرم
قد: ۲۰–۲۸ سانتیمتر
محبوبیت: بسیار نادر
خانواده: تریر
منطقهٔ پیدایش: مرز اسکاتلند و انگلستان
زمان پیدایش: قرن هجدهم
کاربرد اولیه: شکار سمور آبی و گورکن
کاربرد امروزی: مسابقات اِرسداگ
نام دیگر: ندارد
تاریخچه
دندی داینمونت تریر از نظر ظاهر یکی از غیرمعمولترین تریرها بهشمار میآید، با این حال ریشههای آن به همان اندازه اصیل و کاملاً تریری است. این نژاد نخستینبار در قرن هجدهم در نواحی مرزی اسکاتلند و انگلستان بهعنوان نوعی متمایز از تریر شناخته شد. در آن منطقه، کشاورزان و کولیها این سگها را نگهداری میکردند و به دلیل تواناییشان در بیرون کشیدن و کشتن سمور آبی، گورکن و روباه ارزش زیادی برای آنها قائل بودند. در دورهای، این سگها با نامهای کَتکلیو (Catcleugh)، هیندلی (Hindlee) یا تریرهای فلفل و خردل (Pepper and Mustard) شناخته میشدند. مشهورترین دسته از این سگها متعلق به جیمز دیویدسون بود که تقریباً تمام سگهایش را فلفل یا خردل مینامید و برای تمایز آنها صفتی نیز به نامشان میافزود. برخی معتقدند دیویدسون و سگهایش الهامبخش شخصیت دَندی داینمونت و سگهای او در رمان گای منرینگ (Guy Mannering) نوشتهٔ سر والتر اسکات بودهاند که در سال ۱۸۱۴ منتشر شد. از آن زمان، این سگها با نام تریرهای دندی داینمونت شناخته شدند. در نامهای که جیمز دیویدسون نوشته، آمده است که تمام دندیها از دو سگ او به نامهای تار (Tarr) و پپر (Pepper) منشأ گرفتهاند. در دورهای، این نژاد در گروه کلی تریرهای اسکاتلندی قرار داشت؛ گروهی که چندین تریر کوتاهپا را در بر میگرفت و امروزه هر یک بهعنوان نژادی مستقل شناخته میشوند. دندی در سال ۱۸۷۳ بهطور جداگانه از این گروه به رسمیت شناخته شد. دندی داینمونت هرگز نژادی بسیار محبوب نبوده و همچنان یکی از تریرهای کمتر شناختهشده باقی مانده است.
استاندارد ظاهری
1. چشمهای بزرگ و گرد
2. سر پوشیده از موهای نرم و ابریشمی
3. گوشها پایین قرار گرفته و آویزان هستند
4. خط پشت در ناحیۀ جلوگاه پایین است و در قسمت کمر قوس پیدا میکند
5. دم بلند است و کمی بالاتر از سطح بدن نگه داشته میشود و انحنایی دارد
6. پاهای عقبی کمی بلندتر از پاهای جلویی هستند
7. پنجههای گرد
رنگ: فلفلی (تمام سایههای خاکستری و نقرهای) یا خردلی (تمام سایههای قهوهای و نخودی)؛ تولههای دندی داینمونت بسیار تیرهتر از سگهای بالغ هستند.
موارد رد صلاحیت: ندارد
خلقوخو
دندی داینمونت سگی ظریف و تجملی نیست؛ بلکه سرسخت، پرجنبوجوش و آمادهٔ شکار است. با این حال میتواند بهخوبی نقش یک حیوان خانگی باوقار را ایفا کند؛ مهربان است، اما وابستگی افراطی ندارد. این نژاد همراهی وفادار برای افراد در هر سنی محسوب میشود، اما برای جلوگیری از بیحوصلگی به فعالیت روزانه نیاز دارد. باهوش و بسیار مستقل است. معمولاً در برابر غریبهها محتاط است و ممکن است نسبت به سگهای ناآشنا رفتار تهاجمی نشان دهد. برخی از آنها نیز تمایل به کندن زمین دارند.
نگهداری
دندی از فرصت جستوجو و کاوش در محیطی امن لذت میبرد و برای حفظ آمادگی جسمی به پیادهروی متوسط نیاز دارد. پوشش موی آن باید دو بار در هفته شانه شود و همچنین به کوتاه کردن و فرمدهی منظم نیاز دارد. در سگهای نمایشی، فرمدهی تقریباً بهطور مداوم (اما سبک) انجام میشود؛ در سگهای خانگی این کار میتواند از طریق کندن موی مرده یا کوتاه کردن مو حدود چهار بار در سال انجام شود. اگر مو کوتاه شود، بافت و رنگ خاص پوشش تا حدی از بین میرود.
سلامت
• نگرانیهای اصلی: ندارد
• نگرانیهای جزئی: بیماری دیسک بینمهرهای، گلوکوما
• مواردی که گاهی مشاهده میشود: ندارد
• آزمایشهای پیشنهادی: بررسی چشم
• طول عمر: ۱۱ تا ۱۳ سال
ساختار و کارکرد
برخلاف الگوی معمول تریرها، بدن دندی از مجموعهای از قوسها تشکیل شده که در انتها به دمی با طول متوسط و شبیه شمشیر خمیده ختم میشود. طول بدن این سگ تقریباً دو برابر ارتفاع آن است و ساختار بدنیاش برای ورود به لانهٔ شکارهای سرسخت طراحی شده است. پاهای عقبی آن بهطور مشخص بلندتر از پاهای جلویی هستند و حرکتش آزاد و روان است. پوشش موی آن ویژگی خاصی دارد و از حدود دو سوم موهای نسبتاً سخت و یک سوم موهای نرم تشکیل شده است که طول آنها حدود ۵ سانتیمتر است. سر با موهای نرم و ابریشمی پوشیده شده و ظاهری بزرگتر به سر میدهد. دستهموی بالای سر نیز به حالت چهره کمک میکند؛ حالتی که مصمم، باوقار، ملایم و خردمندانه به نظر میرسد. منگولههایی در نوک گوشها با همان بافت و رنگ دستهموی بالای سر، جلوهٔ ظاهری آن را کاملتر میکنند.
وبلاگ دانشنامه سگها
